این جا کسی به سربازی دشمن نمی‌رود

 
 
 
این جا، کسی به سربازی دشمن جامه نمی پوشد و نگاه کسی به لب های بیگانه و انگشت اشارت او نیست. این جا هیچ فرشی جلوی پای بیگانه «قرمز» نمی شود، بلکه «سرخ» می شود به روز مبادا؛ اگر بیگانه ای بخواهد پای به این خاک بگذارد، چنان که پیش از این چنین شد و سرخی خون قهرمانان وطن، سیلی شد و بنیاد متجاوزان را برانداخت. آری این جا ایران است و مردمانش، سرفرازی را الگویند و ایستادگی را مثال. این را حماسه ۱۲ اسفند به عنوان سندی گویا پیش چشم جهانیان آشکار کرد وقتی حدود ۶۵ درصد مردم به پای صندوق های رای آمدند؛ آمدنی که به یک معنا «نه» گفتن به بیگانه بود. «نه» ای به همه زبان های شناخته شده جهانی و همین «نه» بود که به سان «سیلی سخت» بر گونه بدخواهان فرود آمد. مردم آمدند و حرف خود را زدند و بر عهد خود ماندند برای سربازی انقلاب، اما آن ها هم که نیامدند، بسیارشان باز سرباز ایرانند، این را دنیا باید خوب بداند و بیگانگان بدچشم و بدخواه به حساب آورند که این جا، هیچ کسی به سربازی آنان جامه نخواهد پوشید، بلکه به روز مبادا، جامه ای که به تن خواهند کرد لباس جهاد و دفاع از وطن خواهد بود. چه بخشی از کسانی که نیامدند، چون نظام را مستقر و جمهوری اسلامی را مقتدر می دانند چندان احساس نیاز نکردند برای آمدن و به سان «واجب کفایی» دانستند که چون دیگران می آیند، پس کفایت می کند و نیاز به آمدنشان نیست، اما اگر خدای نکرده روزگار به «فصل حساسی» برسد، مطمئن هستیم ما و مطمئن باشند دیگران که دفاع را برای خود «واجب عینی» خواهند شمرد و تمام قد برخواهند خاست و گروهی هم در این میان یا برای آمدن اقناع نشدند و یا می خواستند به گلایه، پیامی را به مسئولان خویش منتقل کنند. اینان نیز هرگز، حاضر نمی شوند در مواجهه با بیگانه فزونخواه، جز به زبان «جهاد» سخن بگویند و جز با سلاح عزت و غیرت به میدان بیایند، در میان مردم ما بحث قهر مطرح نیست اما اگر بر فرض مثال، قهری در خانه و خانواده باشد قطعا به آشتی نزدیک است تا همدستی با دشمن! پس مطمئن باشند بدخواهان که در خانواده بزرگ جمهوری اسلامی، گلایه ها به شفافیت و هم زبانی و قهرها هزار بار به آشتی و همدلی نزدیک تر است تا به دوری، تا به پنجه در چهره هم کشیدن، عده ای از ما حتی اگر با هم قهر هم باشیم، در برابر دشمن هرگز رابطه برادری خود را از یاد نمی بریم که هم خونی، خون مان را به جوش و خودمان را بر سر غیرت می آورد البته شاید در این میان کسانی باشند که چشم بیگانه شوند و زبان او اما شمار اینان آن قدر کم و ناچیز است که قابل به شمار آمدن نیست. آن چه می ماند یکپارچگی ملتی است که در برابر بیگانه تمام قد ایستاده و همچنان می ایستد و اجازه سربازگیری از اردوی خود را به هیچ قدرتی نمی دهد و ان شاءا... زود است که اندک دلخوری ها هم به بهار آشتی و نوروز مهربانی برسد و روسیاه بمانند سیه رویانی که تابناکی چهره ایرانیان و سرفرازی ایران را تاب نمی آورند. باشد تا زلزله در ارکان ستم خویش حس کنند آنانی که برای این ملک و ملت خواب های ناجور می بینند و... باشد تا دنیا بفهمد، این جا کسی به سربازی بیگانه، جامه نمی پوشد، بلکه جامه رزم با او را مادران به غیرت بر قامت فرزندان خویش می دوزند تا پشت سر رهبر خویش، از حق و حقیقت، از ایران در همه جبهه های سیاسی، اقتصادی، علمی، نظامی و... دفاع کنند.....
 
خراسان - مورخ دوشنبه 1390/12/15 شماره انتشار 18071 /صفحه اول و ۲
/ 0 نظر / 89 بازدید