از سیاهی یک دست تا سپیدی پایا

این سیاهی یک دست، این سپیدی پایا.... این را می‌شود خلاصه آن چه این روز‌ها  در این دیار دیدیم دانست. گزارشی در هفت کلمه که همه ماجرا را بیان می‌کند. تا چشم کار می‌کرد سیاهی یک دست بود و سپیدی، پایا و زایا و در افزایش. مردمان از زن و مرد و پیر و جوان،  سیاه پوشیده بودند و در و دیوار هم جامه عزا بر تن داشتند. انگار حرف همه، حتی دیوار‌های شهر و روستاهم یکی بود؛ چرا امام سپیده و روشنی را کشتید؟ صدای این پرسش تا ۱۴ قرن پیش هم می‌رسید و تا ۱۴ قرن بعد و تا همیشه هم در تکرار است چه حضرت حسین( ع) یک فرد نبود که به تیغی بر خاک افتد و همه چیز تمام شود. حقیقت بود که در کربلا تجسم یافت و به تیغ کینه و فزونخواه کوفیان یزیدی، اربا اربا بر زمین افتاد و دریغ و درد که پسر آب( فاطمه) و خاک(ابوتراب) را تشنه بر خاک، سر بریدند تا خاک و آب، همیشه در عزا باشند و همپای انسان در این ماتم، سیاه بپوشند. این سیاهی یک دست، در سوگ آن حقیقت بر خاک افتاده است که یقین دارم در جان‌ها  بر خواهد خاست و سپیده را به پهنه گیتی، گسترش خواهد داد چنان که تاکنون قسط روشنی جان‌های پر شماری را پرداخته است. چنان که تا کنون، از آدم‌های معمولی، ویژه مردان در تراز شهید را برانگیخته است. چنان که تا کنون بت‌های فراوانی شکسته و یزید‌های فراوانی را به زیر کشیده است از اریکه قدرت باطل. بله، آن سیاه پوشی چون با معرفت همراه می‌شود به روشنی می‌رسد و در نهاد نا آرام جان، قرار ایجاد می‌کند تا سر قرار با حضرت خدا برسیم. من پیش از این گفته ام و بر این باور روز به روز استوارتر می‌شوم که عاشورا، مصداق یوم ا... است که مردمان را از ظلمت به سوی روشنی می‌برد. من آیت الکرسی را در تلاوتی مدام می‌بینم که « ا...» را « ولی الذین آمنوا» می‌داند که برای خویش ماموریت « یخرجهم من الظلمات الی النور» قائل است در برابر کسانی که کفر ورزیدند و به ولایت طاغوت تن دادند و « یخرجونهم من النور الی الظلمات» را به تجربه نشستند و شکستند. آری عاشورا چنین است و نتیجه‌ای چنان دارد و به راه یزید گام نهادن سر انجامی تلخ که هیچ شربتی کام را شیرین نتواند کرد. آن آیه و عاشورا امروز هم جاری است در لحظه به لحظه زمان مان و باید که خود را نه با فاصله ۱۴ قرن و هزاران کیلومتر که در متن ماجرا حس کنیم. با اهداف حضرت حسین(ع) همراه شویم که این عین ایستادن کنار امام در معرکه کربلاست. باید از اعمال نیک مان سپری بسازیم برای حفاظت از حسین حقیقت. باید با کمک به مردم برای امام،  سرباز جمع کنیم. باید کاری کنیم که هرکس ما را دید به دین و امام ما ایمان آورد. آن سیاه پوشی یک نماد است برای نهاد سازی با عاشورا تا هندسه جامعه دینی را سامان دهد پس ارجمندی روز افزون دارد و باید قدرش دانست و سهم یک سال عطش و نیاز نور خویش را از آن استخراج کرد. عاقلان چنین می‌کنند و بهره معرفت و عشق خود را هم از آن برمی گیرند....

 خراسان/ شماره : 19648 / سه شنبه ۱۱ مهر-۱۳۹۶ / صفحه 16/ بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=19648&pid=16&type=0

/ 0 نظر / 104 بازدید