از حج تا حججی

می‌شود کار خوب کرد، اما نتیجه خوب نگرفت، می شود به عبادت برخاست، اما از خواسته معبود و رسیدن به عبودیت، فرسنگ‌ها دور شد، ماجرای حق و باطل، چنین ظریف است، گاهی هست که کار خوب و حق انجام می‌دهی اما با حق نیستی چه رسد که حق باشی، ماجرای عرفات و غرفه و حج و حسین و عاشورا، حقیقت را برای ما درس می‌گوید که وقتی حسین، حج را ناتمام رها می‌کند و از عرفات عزم کربلا می‌کند، باقی ماندن برای انجام حج دیگر هرچه باشد، حق نیست.

حق همان است که حسین( ع) انجام می‌دهد و اهل حق هم همان‌ها هستند که با او همراه می‌شوند و همدل و هم رای خود را به او می‌سپارند، معنای ولایت هم همین است، همراه شدن با ولی، در همه فراز و فرودها، در همه نشست‌ها و برخاستن‌ها، در همه سکوت‌ها و فریادها.

مومن همواره همراه امام خویش است و در دایره خیرخواهی و « نصح» او حرکت می‌کند نه اینکه به «نصیحت » و اندرز او برخیزد که آنچه ما در روز روشن و در آینه نمی‌بینیم، حضرتش،  در دل شب و در سنگ سیاه می‌بیند چه رسد به خشت خام، وقتی معادله این است، رابطه ما با امام، جز رابطه «ماموم» با امام جماعت نمی‌تواند باشد که اگر کسانی چنین بپندارند و خود را در تراز امام بدانند و یکی تو و یکی من به میان آید، معرفت از میان برخواهد خاست، در نبود معرفت، به «ذللت عن دینی» مبتلا خواهد شد هرکس حجت خدا را به معرفت نشناسد، بله، کار خوب می‌تواند نتیجه‌ای جز مردودی نداشته باشد، چنان که در ذی الحجه سال ۶۰ هجری نداشت، برخی‌ها به اعمال خوب عرفه و حج مشغول شدند غافل از اینکه روح حج و حجت خدا دارد می‌رود!

 بعد رفتن حسین(ع) ماندند و به خدا رفتند و سر تراشیدند و طواف کردند و... ، مناسک به جا آوردند اما ندانستند باید با حسین می‌رفتند حتی اگر به قیمت سر دادن تمام می‌شد، نفهمیدند دور خانه چرخیدن، دردی دوا نمی‌کند، وقتی درمان دارد از حجاز به سوی عراق می‌رود، به کار خوب حج « گرفتار» شدند و نفهمیدند، بنده، گرفتار نمی شود بلکه بعد از پای می‌گشاید و همراه حجت خدا به سوی خدا می‌رود .

 من مطمئنم که در ذی الحجه سال۶۰ بسیاری از حج‌ها ناتمام ماند، فقط کسانی حج را تمام کردند و به کمال رسیدند که با امام حق، همراه شدند و حق مطلب را در کربلا ادا کردند، در کربلایی که هنوز هم هست و تکلیفی که هنوز هم هست و حجی که هنوز هم هست... ، راستی من و تو کجاییم؟ نقش ما در این ماجرا چیست؟ این سوال ها در غرفه بی‌تابم می‌کند که در عرفات مانده‌ام یا با امام خویش به سوی کربلا راهی‌ام؟ امروز در جغرافیای حسینی که تاریخ را هم هم به نو می‌کند، جای من کجاست؟ در کنار شهید حججی؟ در گره گشایی از کار مردم؟ در مکه؟ در کربلا؟ یا.... خدا کند درست و سر جای خویش باشیم والا هرجای دیگر بنشینیم ما را بلند خواهند کرد چنان که یقین بدانید آنانی که در مکه ماندند، با حسین همراه نشدند را بلند خواهند کرد در فردایی که بالاخره خواهد رسید.

 به آغاز سخن برگردیم، با تامل حروف را بخوانیم و بدانیم، اعمال خوب گاهی می‌تواند نتیجه خوب نداشته باشد، بلکه حتی سبب مردودی انسان هم بشود، چنان که پیش از این شده است، کار خوب را باید خوب و به جا و به موقع انجام داد، این عین ایمان است....

فارس/ تاریخ: ۱۲:۵۸ - پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۶/۰۹/ کدخبر: ۱۳۹۶۰۶۰۹۰۰۰۵۵۶/

http://razavi.farsnews.com/news/13960609000556

/ 0 نظر / 91 بازدید