مشقِ سربازیِ امام زمان

هشتم ربیع، یک روز ویژه است که با دو خوانش باید مورد بررسی قرار داد. اول؛ شهادت امام عسکری (ع) است که باید به تعزیت نشست و به عظمت وجودی و ماموریت حیاتی عصر امامت حضرت اش، اندیشه کرد و درس گرفت. خوانش آن عصر ما را در باور به امامت، در کلاسی بالاتر می نشاند. دورانی که امام باید از طریق “شبکه وکالت”، امت را راهبری می کردند و قدرت حاکم، از همه توان خویش برای قطع رابطه امت- امامت استفاده می کرد و در نهایت هم با شهادت امام، امت به عصری متفاوت رسیدند چه در ادوار گذشته با شهادت هر امام، پرچم را به دوش امام بعد می دیدند اما بعد از امام عسکری، پرچمدار، وارد دوران غیبت شد و رابطه امت – امامت در شرایطی شبیه زمین- خورشید با فاصله ابر، تعریف یافت. دوران غیبت صغرا، نواب خاص، رابطه امام و امت بودند و با آغاز عصر غیبت کبری، نواب عام، ماموریت هدایت امت را بر عهده گرفتند که در کتاب های کلامی، در باره هندسه این رابطه، بسیار سخن رفته است که با مراجعه به منابع متعدد می توان به شناخت نسبت به زوایای بحث رسید. آنچه در این مختصر باید بدان توجه کرد و توجه داد این است که ما در عصر غیبت، قطعا نسبت به رابطه خود با امام و همچنین جغرافیای زیست معرفتی مان، تکلیف داریم. به گمان من نهج روشن امامت، احادیث ملهم از آیات و خود آیات راه را روشن می کند برای پیمودن و عالمان دینی نیز بر این راه ها چراغ می گیرند تا چاه های تردید سر راه مان دهان نگشایند. آنچه باید ویژه بدان عنایت داشت زیستن بر مدار صلاح و اصلاح است چه حقیقت این است که منتظران مصلح، خود باید صالح باشند و تا این خصلت حاصل و خالص نشود، آن انتظار، معنای درستی نخواهد داشت. من خیلی وقت ها به رفتار خویش که می نگرم و دعای فرجی که می خوانم، تامل می کنم، دچار تشویش می شوم. خیلی از دعا خوانی ها و فرج طلبی ها مان، طعم نامه های کوفیان را دارد. با خودمان که تعارف نداریم. آن ها هم نامه نوشتند و امام زمان خویش را، حضرت حسین(ع) را به ۱۸ هزار نامه، دعوت کردند اما پایان همان شد که خوانده ایم و گریسته ایم و تا روزگار هست، اشک چشم مان خشک نمی شود. راستی نباید از خود پرسید که نسبت دعاها و رفتارمان جوری هست که در تراز صالحان منتظر حضرت مصلح تعریف شود؟ اگر هست که زهی سعادت و اگر نیست باید بازتعریف داشته باشیم از کردار خویش و جوری زندگی کنیم که اگر امام همین امروز ما را به حضور بخوانند، شرم حضور ما را به کوچه های غیبت راه ننماید. باید حرف به حرف گفته ها و لحظه به لحظه زندگی مان را رصد کنیم و به سمتی رویم که امام ما را در شمار سربازان خویش داشته باشد. سربازانی که اگر سر شان هم برود، باز پای امام خویش می ایستند. چنین باد و چنین باشیم ان شاا…

 

ب / شماره 4043 / سه شنبه 14 آبان 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11822


/ 0 نظر / 15 بازدید