حسینی بخوانیم دعای عرفه را

 تاریخ از امروز ورقی تازه می خورد. امروز آغاز یک هجرت بزرگ است که بعد از هجرت تاریخ ساز نبی مکرم اسلام(ص)، تاریخ را جور دیگری سامان می دهد. این هجرت هم خود مبدای در تاریخ است. در تاریخ هجری شهادت. در مِثل امروز است که حجت خدا، حسین علیه السلام، حج را ناتمام، وامی نهد و از خانه بیرون می رود تا امر خدا را در منای کربلا، سرخ ادا کند. اما قبل از آنکه حرکت در زمین آغاز شود، حرکت در جان ها شروع می شود و مولا با دعای عرفه، عالی ترین مضامین معرفتی را به انسان های همیشه تعلیم می فرمایند تا آنان که در اعصار دیگر هم می آیند بدانند عرفه را چه فلسفه ای است و بدانند "مصباح الهدی" چه راهی را روشن کرده است و "سفینه النجاه" از عرفات به سوی کدامین دیار به حرکت در آمده است و راز آن چیست؟ امام در این دعا و در عرفاتِ مقدس، عاشقانه با خدا سخن می کند و سخن گفتن با حضرت یار را تعلیم می فرماید و در حرف به حرف این مغازله، انسان بزرگ و بزرگ تر می شود. امام همه آنچه باید بگوید را می فرماید و سپس پا به راهی می گذارد که به کربلا می رود و عجیب اینکه میان عرفه و قربان، یک روز فاصله است اما میام عرفه امام عارفان و منای امام مجاهدان 30 روز اما کیست که نداند آن سی روز و این یک روز یکی است، از یک جنس و با یک ماموریت. امام با این سخنان عرفات را شکوهی بی همتا می بخشد و بعد کربلا را. کسی که عرفه را نشناسد، کربلا را نخواهد شناخت و آنکه از درک عظمت کربلا باز بماند قطعا بهره ای از عرفه و قربان و حج نخواهد برد. بگذریم، جان در تلاوت دعای عرفه نوری می گیرد که می تواند در جهان ظلمت هم راه خود را پیدا کند پس با هم بخوانیم چند فراز را؛

اَلْحَمْدُ لله الَّذى لَيْسَ لِقَضآئِهِ دافِعٌ وَلا لِعَطائِهِ مانِعٌ وَلا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صانِعٍ وَهُوَ الْجَوادُ الْواسِعُ فَطَرَ اَجْناسَ الْبَدائِعِ واَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنائِعَ لا تَخْفى عَلَيْهِ الطَّلايِـعُ وَلا تَضيعُ عِنْدَهُ الْوَدائِعُ جازى كُلِّ صانِعٍ وَرائِشُ كُلِّ قانعٍ وَراحِمُ كُلِّ ضارِعٍ وَمُنْزِلُ الْمَنافِعِ وَالْكِتابِ الْجامِعِ بِالنُّورِ السّاطِعِ وَ هُوَ لِلدَّعَواتِ سامِعٌ وَلِلْكُرُباتِ دافِعٌ وَلِلدَّرَجاتِ رافِعٌ، وَلِلْجَبابِرَةِ قامِعٌ فَلا اِلهَ غَيْرُهُ وَلا شَىْءَ يَعْدِلُهُ وَلَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْءٌ وَهُوَ السَّميعُ الْبَصيرُاللَّطيفُ الْخَبيرُ وَهُوَ عَلى كُلِّشَىْءٍ قَديرٌ اَللّهُمَّ اِنّى اَرْغَبُ إِلَيْكَ وَ اَشْهَدُ بِالرُّبُوبِيَّةِ لَكَ مُقِرّاً بِاَنَّكَ رَبّى وَ اِلَيْكَ مَرَدّى اِبْتَدَاْتَنى بِنِعْمَتِكَ قَبْلَ اَنْ اَكُونَ شَيْئاً مَذْكُورا وَخَلَقْتَنى مِنَ التُّرابِ ثُمَّ اَسْكَنْتَنِى الاَْصْلابَ آمِناً لِرَيْبِ الْمَنُونِ وَاخْتِلافِ الدُّهُورِ وَالسِّنينَ....

و بعد هر کدام مان با همان ادب و آدابی که فرموده اند کامل بخوانیم این مناجات عاشقانه را و در این حال خوش دعا کنیم برای توسعه زیبایی ها. دعا کنیم برای کاهش زخم ها و دل ناخوشی ها . دعا کنیم برای پایان خشکسالی، دعا کنیم برای بهتر شدن همه زندگی ها. دعا کنیم برای رفع گرفتاری ها و بر سفره دعا مان همه مردمان را بنشانیم. به کوچکی سفره و دست خود نگاه نکنیم بلکه عظمت اجابت کننده را در نظر آریم وغنای فقیران، آزادی اسیران، پوشیدگی برهنگان، اصلاح امور مردمان و.... را به دعا از حضرت خدا بخواهیم. باور کنیم به دعا و زندگی و تلاش در راه تحقق دعا، جهان را زیباتر می کند. آمین گفتن به دعا نیز از جنس دعاست و دعا فقط لب زدن نیست بلکه برخاستن و کوشیدن برای تحقق آن هم هست....


ب / شماره 3703 / سه شنبه 30 مرداد 1397 / صفحه اول و 3


/ 0 نظر / 87 بازدید