حسین(ع) امام زندگی است


شهادت، یک انتخاب دوسویه است. هم باید انتخاب بشوی و هم انتخاب بکنی و تا این دو انتخاب توأمان شکل نگیرد، شهادت هم شکل نمی گیرد. پس باید کشش دوجانبه باشد و...

چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی/که یک سر مهربونی دردسر بی/اگر مجنون دل شوریده ای داشت/دل لیلی از او شوریده تر بی

و این کلام باباطاهر که حدیث دلدادگی است را شاید بتوان در بحث شهادت هم باز تعریف کرد که اگر عاشق شهادت شوریده سر به سوی آن می رود معشوق هم عاشقانه تر گام بردارد و این چیزی است که در کربلا در اوج به تماشا گذاشته شد و دلدادگی دوطرفه مخصوصا در شب عاشورا، پیران متهجد را هم به مزاح واداشت؛ چه آنان حقیقت ماجرا را دریافته بودند، ماجرایی که اگر آن را دریابیم، در فصل خشکسالی شهادت هم ما را تا شکوه یک شهید برخواهد کشید تا راوی قصه آینه و نور باشیم که بازتاب دهنده آیات روشنی هم هست. برای رسیدن به این مرتبت فاخر، هم باید به فهم تازه «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» برسیم و بفهمیم که هم حسین(ع) هست و هم عاشورا و هم شهادت، منتهی شکل مواجهه و زمان و زمینش فرق می کند، اما شهادت همچنان سرنوشت اهل عشق است و حسین علیه السلام، امام همیشه زمان ها و الگویی موفق برای کمال انسانی و جامعه انسانی و شاید از ذهن دور نباشد که بگوییم یکی از دلایل ماندگاری حضرت اسماعیل علیه السلام در ماجرای عید قربان این بود که در تقدیرش، رسول ا... را نوشته بودند و قرار بود انسان در عاشورا کمال عشق را به تماشا بگذارد. اگر در آن ماجرا اسماعیل جان می باخت، عشق کمال خود را به تمامه نشان نمی داد، اما در کربلا، اسماعیل عشق، حسین نام داشت، قربانی هم نه یک نفر، که هفتاد و دو عاشق بودند که گفته بودند اگر هزار بار هم جان ببازیم باز هم جانباز کوی حسین هستیم. این جا، اصغر، یک اسماعیل بزرگ است، بزرگ ترین دلیل عشق، «دلیل اکبر» بزرگی انسان است. این «اصغر» که بر دستان حسین، قهرمانی را معنا می کند. در کربلا، علی اکبر است که شهادت را معنا می کند و عباس که برای همیشه علمدار عشق است و شاید اسماعیل ماند تا انسان برای همیشه الگوی آزادگی خویش را در قامت حسین تماشا کند و برای همیشه با انتخاب راه او به همه باطل نه بگوید و شاید از همین رو باشدکه انسان های آزاداندیش با هر مرام و آیین به احترام نام حسین، برمی خیزند، «گاندی» راز نهضت و پیروزی خود را در فلسفه قیام امام حسین(ع) می داند، با این که او نه تیغ جنگ برکشیده، بلکه پرچم سفید صلح و مبارزه صلح آمیز برافراشته است اما راه را متناسب با زمان و زمینه هایش از امام حسین گرفته است. در فلسطین هم در اوج محاصره از زبان فرماندهانش کم نام حسین فریاد نشده است. حزب ا... و رزمندگان ما هم با نام حسین و کربلا، قامت کشیده اند، چه آنانی که در انتخابی دو سویه شهادت را شاهدانه در آغوش کشیدند و چه آنانی که ترجمان«... و منهم من ینتظر...» هستند. امروز هم اهل غزه اگر می خواهند عزت را با تمام وجود شاهد باشند باید کربلا را فراراه خویش قرار دهند و شهادت را چنان انتخاب کنند که شهادت هم آنان را انتخاب کند و ما نیز اگر خواهان زندگی سرشار از رستگاری و سعادت هستیم باید به امام حسین علیه السلام اقتدا کنیم که امام شهادت امام زندگی نیز هست.

صفحه 12 اندیشه ، شماره سریال 17171 ، تاریخ انتشار 871014

 

/ 0 نظر / 90 بازدید