محرم رسید، به یاری حسین(ع) برخیزیم

… و امشب آغاز می شود. آغاز می شود یادی که در پی یک نام پرشکوه از زبان برمی خیزد. آغاز می شود زمانی که تقویم ها سرخ نوشته اند به نام محرم. ماهی که خورشید را هم به تماشا می خواند. نه فقط آن روز که از افق نیزه طلوع کرد بلکه تا همیشه آفتاب را شرح می کند و خورشید آسمان را به سلام خویش می آورد. سخن از حسین(ع) است، که محرم با نام او احترامی مضاعف یافته است. همان امامی که خط تمیز حق از یاطل را برای همیشه چنان روشن کرد که همه جهان باطل نمی تواند آن را از نگاه مردم دور بدارد. حسین(ع) را محبتی است که خدا آدم ها را بدان تکریم می کند. این کلام مانای امام صادق(ع) است که؛ هر کس که خدا خیر خواه او باشد محبت حسین (ع) و زیارتش را در دل او مى ‏اندازد و هر کس که خدا بدخواه او باشد کینه و خشم حسین (ع) و خشم زیارتش را در دل او مى‏ اندازد .این محبت البته فقط در احساس خلاصه نمی شود. بالا و بالاتر می رود و در عمل تجلی می یابد که اصل محبت این است که با محبوب هم دل و همراه و هم اندیش باشی و بکوشی که خود را چون او بسازی باری ، محرم از همین امشب می رسد و مجالس عزای سید الشهدا برپاست. دل به داغ است و دیده ابری است که سرشک از آن می بارد. اشک هایی که مورد عنایت اهل بیت است ، چنانکه از زبان امام ششم(ع) به نگاهی لطیف می خوانیم که؛ رَحِمَ‏ا…دَمْعَتَک ….خداوند این اشک هایت را رحمت نماید . این هم تلمیحی روح نواز است چه صاحب اشک هم در رحمت الهی صاحب جایگاه خواهد شد. این اشک و احساس می تواند و باید دیده ها را چنان بشوید که جز خوبی نبیند. فلسفه قیام عاشورا هم برخاستن به ستیزه با زشتی ها و تلاش برای توسعه زیبایی هایی است که در آئین محمدی بدان اهتمام شده است. آن حق خواهی و زیبا اندیشی است که آدمی را به باران می آورد. او می بیند که حقیقت را، خوبی را، سرمی برند و راه را برای زشتی و پلشتی و دروغ باز می کنند. می بیند شقاوت، حاکم می شود و مشت حکومتش بر گونه کودکان می نشیند. می بیند به صداقت کودکان، سیلی می زنند. می خواند که جوانان را قطعه، قطعه می کنند. می شنود که آتش در حرم می اندازند. می بیند که حریم می شکنند از با حرمت ترین خاندان تاریخ. خب حق دارد بگرید. این عین همراه با حق است و ادای دین به امام لذاست که حضرت زهرا(س) ضمانتی بزرگ پای گریه کنندگان بر حسین(ع) می گذارد که؛ هرگاه گریه کنندگان بر حسینم داخل بهشت شوند ، من هم داخل بهشت مى‏شوم .پس قدر باید دانست اشک را و ایمان را و حسین(ع) را و محرم را. قدر باید دانست و به عمل باید برخاست مرحله بعد از احساس را که سید الشهدا امروز هم صدایش به هل من ناصر ینصرونی بلند است؛ آیا یاری کننده ای هست که حجت خدا را یاری کند؟


 ب / شماره 3718 / دوشنبه 19 شهریور 1397 / صفحه اول و 3/ 

http://www.birjandtoday.ir/?p=63002


/ 0 نظر / 60 بازدید