زمین به زمزمه خورشید و ماه پرشکوه و پرشکوفه می شود

 
سنگین شد زمین

به شکوهی که در آن شکوفا می شد

در عظمت مردی به نام محمد

که از ابد تا سرمد

عزیزترین بود برای حضرت احد

و بزرگ ترین بود رسولان خدا را به نام احمد

سبک شد زمین

که با آمدنش

بار گناه و جاهلیت از میان می رفت

و کعبه

- آن میراث ابراهیم خلیل-

جان سبک می کرد

از سنگینی سنگ هایی که

به دروغ نام خدا بر خویش داشتند

و جان ها سبک می شد

از آلودگی هایی که

-بر آینه دل غبار می شدند-

و جهان سبک می شد

به وزش مدام نسیم رحمت

که تقدیر کوچه ها شد

در زلال سلام محمد

که از مکه تا مدینه

و از مدینه تا همه جا امتداد می یافت...

پرشکوه است مدینه

که در هنگامه ای چنین مبارک

دوباره خندید

تا بخندد جهان

در طلوع ماهی به نام صادق

که آینه گردان خورشید محمدی است

و چشم روشن کند انسان

به بلوغ ایمان

به شکوه قرآن ...

خراسان - مورخ شنبه 1392/10/28 شماره انتشار 18602 /صفحه اول /عکس نوشت

/ 0 نظر / 90 بازدید