ضرورت نهضت عذرخواهی ملی

چقدر «عذرخواهی» بر ذمه ما مانده است، حواس‌مان هست؟ مایی که قلم در کف باورهامان می‌چرخانیم و کلمه بر کاغذ می‌نگاریم آمار کسانی را که چون نپسندیده‌ایم، نواخته‌ایم راحفظ کرده‌ایم؟ یادمان هست که در فراز و فرود‌های سیاسی، دست چه کسانی را لگد کرده‌ایم و پهلوی چند نفر را فشرده‌ایم؟ یادمان هست آتش در خرمن آبروی چه کسانی کشیده‌ایم؟ صاحب تریبون‌ها که هم به صدای بلند می‌نوازند و هم این نواخت‌شان بر صفحات کاغذ می‌نشیند و در فضای مجازی هم دست به دست می‌شود، حواس‌شان هست شاخه درخت چه کسانی را می‌شکنند و ردا از شانه چه کسانی پاره می‌کنند؟ یادشان هست هرکس را در دایره جناح و گروه و فهم خود نیافتند، به چه اتهام‌هایی آنان را زخم زدند؟ با اصحاب مباهته حرفی ندارم، آنان بر همان هندسه‌ای که باور دارند می‌زنند و می‌روند و به هر دروغ بستن و تهمت زدن، از خدا هم طلبکار می‌شوند، حرف این قلم با کسانی است که از این دست پندارها ندارند، قصد خیر هم داشته‌اند اما در مسیر، کسانی را آزرده‌اند و حالا ذمه‌ای زیر بار سنگین حق الناس دارند و داریم، ما‌ها چه کرده‌ایم و تا کجا حواس‌مان، به کلمه و کلام‌مان بوده است که ما را از جاده انصاف و عدالت، بیرون نبرد؟ به محاسبه برخاسته‌ایم گفته‌های خویش را که آتشش دامن چه کسانی را گرفته و می‌گیرد؟ چه کسانی را می‌آزارد و چه کسانی را از هستی ساقط می‌کند؟ اگر به حساب ننشسته‌ایم با خویش و به عذرخواهی برنخاسته‌ایم، هشدار که زمان دارد می‌گذرد! هشدار که شاید هیچ وقت فرصت عذرخواهی نداشته باشیم. هشدار که شاید ما خود، خرقه تهی کنیم و شاید طرف‌ها از دنیا بروند و به هر روی فرصت‌ها برود چنانکه با رحلت بزرگانی چون آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، بسیاری فرصت عذر خواهی را از دست دادند. اگر چه آن بزرگ مرد، کریم‌تر از آن بود که طلبکاری‌اش را نبخشد که پیش از این اموالش را به خیلی‌ها بخشیده بود از دوران زندان و مبارزه و پیروزی دست خیلی‌ها را گرفته بود حتی از مخالفان خویش، اما شاید خیلی‌ها نبخشند که تازه اگر هم ببخشند، ما هم خود را خواهیم بخشید؟ کسی که دست در انبان دیگری می‌کند، با گذشت طرف می‌تواند خود را از عذاب سارق بودن، رها کند و با همان دست، سر فرزند خود را بنوازد؟ بگذریم، این روز‌ها، بعد از ماجرای عذرخواهی قرائتی از آقای دوربینی و بعد از آن، عذر خواهی آیت‌الله حائری شیرازی درباره جناب خاتمی و آقای ری شهری، فکر می‌کنم وقت آن باشد که نهضت عذرخواهی راه بیفتد تا همه از هم عذر بخواهیم و همه نیز هم را ببخشیم تا ذمه‌ها از حق الناس آبروی مردم، بری، شود و سبکبال و مهربان دل بتوانیم به فردا‌ها فکر کنیم والا وقتی دل‌ها پر از حقد و کینه است و زبان‌ها، شمشیر می‌شود و به چپ و راست می‌زند، نخواهیم توانست بند از پای، بگشاییم و به سوی آینده قدم برداریم. وقتی از قلم‌ها و بیان‌ها، آتش بجهد نمی‌توان به کشت و کار رستگاری امید بست. وقتی دل‌ها به کینه و بدپنداری و بد گویی و بدکرداری، سنگ شود، نمی‌توان امید داشت از آن درخت مثمر بروید و کام شیرین کند. بله، باید نهضت عذرخواهی راه بیندازیم و هوای کشور را چنان لطیف کنیم که شایسته نام بلند ایران اسلامی است. باید دست و زبان ما، تا می‌شود و می‌توانیم، قوت جاذبه خود را افزون کند و الا همیشه برای طرد و راندن زمان هست. برای مهربانی و گذشت و مروت و همدلی است که «ناگهان چقدر زود دیر می‌شود» والا برای قهر و طعن و دعوا، همیشه وقت هست. بازهم بگذریم و به آغاز سخن برگردیم؛ مایی که قلم بر کاغذ داریم و آن‌ها که تریبون دارند، قدرت دارند، صدای بلند دارند، حواس مان هست که چقدر عذرخواهی انباشت شده بر ذمه داریم؟ وقت آن نیست آیا که از آیت‌الله حائری شیرازی و استاد قرائتی بیاموزیم و عذر تقصیر بخواهیم و نهضت عذرخواهی ملی راه اندازیم؟ من که باور دارم باید چنین کرد، پس به صدای بلند از همه آنانی که از این قلم رنجیده‌اند، عذر می‌خواهم و خاضعانه طلب بخشش می‌کنم. از هرکس مرا آزرده و حقی از من ضایع کرده است هم می‌گذرم و فراموش هم می‌کنم تا ان شا‌الله «کریم الصفح» نیز هم ببخشد و هم از یادها ببرد و بالاتر از این؛ سیئات را به حسنات تبدیل کند، ان شاالله!

 جمهوری اسلامی / شماره 11005 / شنبه 06 آبان 1396/ صفحه3/ اخبار

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=08&day=06&category=3&

/ 0 نظر / 84 بازدید