رمضان است غنیمت شمریدش فرصت

سفره سخاوتِ دوست است رمضان. لحظه به لحظه آن مثل میوه های بهشتی، حلاوت بخش است.نه تنها عاشقان که عاقلان هم برای اغتنام این فرصت بشکوه، لحظه می شمارند. آنانی که باور دارند این آیه شریفه قرآن را که می فرماید: ولکم فی رسول الله اسوه حسنه، به شوق در کلام رسول اعظم(ص) برمی خیزند تا دریابند که آن جنابِ بی مثل و مانند این بشکوه زمان را چگونه در زمین تحریر می فرماید تا از میان این کلمات، راهی به آسمان زنند. من به درهای گشاده آسمان مشتاقم که در این ماه به زمین قبطه می خورد و چنانکه پیامبر اکرم به تشریح این ماجرا می فرمایند: ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه؛ درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.(1)     در این هنگامه مقدس، بازِ باز بودن یعنی می توان راحت تر از پیش به ملکوت رسید. اصلا وقتی به عشق در ساحت رمضان، عبودیت را تمرین می کنیم فاصله ها به صفر می رسد که برای لب های روزه دار، تنفس هر کجا اتفاق افتد باغ بهشت است. باور دارم که اگر رمضان را با همه ایمان مان زندگی کنیم به مفهوم متعالی این حدیث نبوی هم خواهیم رسید که: هو شهر اوله رحمة و اوسطه مغفرة و اخره عتق من النار؛ رمضان ماهى است كه ابتدایش رحمت است و میانه‏اش مغفرت و پایانش آزادى از آتش جهنم.(2)خب اگر آدمی به شناخت این فرصت ها و ظرفیت ها برسد مگر می تواند، دمی از زمان و نمی از یم رمضان را فرو گذارد؟ نه، نمی شود. اینکه برخی افراد با فرارسیدن رمضان به مشقت می افتند از آن روست که در نیافته اند حقیقت را وگرنه، رفتارشان تراز عشق می شد که در ساحت حضرت معشوق، جز زیبایی نمی بیند و هرگز جانش به مشکلات، زخم برنمی دارد که دیده زیبا بین مومن جز زیبایی نمی بیند چه در شکوه کربلایی شهادت و چه در حلاوت رمضان و چه در قامت های رشید شده به نماز. فکر می کنم آنانی که رمضان را در نخوردن و نیاشامیدن می پندارند و عذاب می کشند اگر به درکی عاشقانه از تغزل با حضرت دوست رسند جانشان به حلاوتی خواهد رسید که نخواهند هرگز از این زمان بگذرند. ندیده ایم که اهل معرفت چه نگاهی به رمضان دارند و هنگام وداعش چه دردی می کشند و چه هجرانی در زبان شان شعر می شود؟ حق هم دارند. عزیزی را از دست می دهند که عزت شان را آسمانی می کرد. آنان به نخوردن و نیاشامیدن فکر نمی کنند بلکه در تماشای دوست، "میهمانی به ترک" را برمی گزینند چه حیف است وقتی حضرت جانانه به سفره خویش خوانده شان، به نعمت مشغول باشند واز حضرت جانانه غافل شوند چه هرچیزی که عاشق را از معشوق غافل کند ناپسند است و آنان که به پسند جانان و پسندیده شدن آن عزیز رسیده اند حاشا که به تنعم مشغول شوند.....

پینوشت:

1-بحار الانوار، ج 93، ص 344

2-بحار الانوار، ج 93، ص 342

 ب / شماره 3627 /پنج شنبه 27 اردیبهشت 1397 / صفحه اول و 3/


/ 0 نظر / 18 بازدید