نقش و نگار کوچه، خسته و دل فکار خانه

در شماره پیشین ستون "چاردیواری" از مردانی شکوه به میان آمد که "کوچه روشن کن و خانه تاریک کن" هستند و با یاری از این کلام امام رضا(ع) که:

"نیکوترین مردم از نظر ایمان، خوش خلق ترین و با لطف ترین آنها نسبت به اهل خویش است"

به نقد این روش قلم زدیم و گفتیم مهربانی در کوچه خوب و بایسته زیست جمعی است، اما مهربانی در خانه شایسته اهل ایمان است و... این سکه را از یک رو دیدیم اما روی دیگر سکه هم این است که برخی از زنان نیز به نوعی دیگر "کوچه روشن کن و خانه تاریک کن" می شوند.

وقتی می خواهند به بیرون بروند نه هفت قلم که هفتاد قلم را به نقش چهره می کشند گویی به همه سلیقه ها می خواهند رنگی بر رخسار داشته باشند!

بهترین لباس یا حتی می توان گفت"نابهترین" لباس را که خود به هزار زبان حرف می زند می پوشند و راهی کوچه و البته خیابان نگاه ها می شوند اما درخانه چهره ای دارند که خودشان را هم از آینه گریزان می کند چه رسد به نگاه اهل خانه و جناب شوهر!

در کوچه چشمان بد را به نگاه حرام بر می انگیزند و در خانه نگاه شوهر را فراری می دهند .در بیرون شمع انجمن می شوند و در خانه چراغی که گویا اصلا روشن نمی شود.

در بیرون، گاه "عریان پوشی" می کنند و در خانه "پوشیده پوشی"، در بیرون نقش اند و نگار در خانه خسته و شلخته و فکار.

در بیرون شادی است و لبخند، در خانه اخم است و تخم و زهرخند و... البته بانوانی که به این اوصاف نازیبا گرفتار باشند الحمدلله کم اند؛ اما هستند و عاقلان یک بیماری را چون گرفتارانش کم هستند به حال خود رها نمی کنند به ویژه اگر خطر شیوع هم داشته باشد، بلکه به چاره و درمان بر می خیزند تا هم جلوی شیوع آن را بگیرند و هم بیماران را درمان کنند .

حالا قصه ای که قلمی شد هم از این دست است. باید چراغ های روشن را به خانه آورد و در مثل چراغ را فقط در خانه روشن داشت و در بیرون خاموش.

روشنی این چراغ در خانه، مردان خانه تاریک کن را هم به مردان خانه روشن کن تبدیل می کند تا زندگی چنان گرم شود که هیچ زمستانی هم نتواند آن را تهدید کند.

خدا کند چراغ مهر در خانه همیشه روشن بماند.

خراسان - مورخ شنبه 1394/06/21 شماره انتشار 19067 /صفحه3/ خانواده/چاردیواری

/ 0 نظر / 86 بازدید