خبرنگار حرمت دارد

تقویم ما را هم به رسمیت شناخت به برکت و حرمت خون شهید صارمی عزیز تا خبرنگار هم صاحب روزی شود برای خود و این فرصتی باشد برای آشنایی بیشتر مردم با این کنشگر جامعه که از فرط پیدایی به چشم نمی آید. او برای جامعه مثب هواست که چون هست و بی منت در ریه ها می پیچد کسی متوجه حضورش نمی شود و زمانی توجه ها را برمی انگزد که نیست و نبود هوا یعنی مرگ و نبود رسانه هم یعنی مرگ جامعه که خدا نیاورد آن روز را. بله، رسانه و رسانه نگار لازمه جامعه پویاست و ضرورت مردمی که می خواهند پیشرفت کنند اما در باره رسانه و رسانه نگار و فضای رسانه ای با توجه به شرایط امروز و شبکه های اجتماعی، سخن فراوان است که باید گفت از جمله اینکه؛ گاهی رسانه هست و خبرنگار - با همه مفاهیم گسترده اخلاقی و حرفه ای آن- هم هست. از هم افزایی این دو شاهد فرایند اطلاع رسانی و ایفای نقش حرفه ای رسانه در جامعه هستیم اما گاهی رسانه هست اما- با هزار تاسف- خبرنگار- با همه مفاهیم گسترده اخلاقی و حرفه ای آن- غایب است. نیست و جایش را کسانی پر می کنند که نه حرفه ای گری او را دارند و نه به مرامنامه اخلاقی خبرنگار پایبند هستند و نه حداقل های کار رسانه را می فهمند آن وقت شاهد بلبشویی عجیب در جامعه می شویم از داد و ستد اطلاعات غلط و پروپگاندای اعتمادسوز و تولید و توسعه عجیب شایعات و دامن گستری گناهان کبیره دروغ و تهمت و غیبت تا نابودی شخصیت افراد و بمباران شدید امید مردم. یعنی چیزی که امروزه در فضای مجازی شاهد آن هستیم و دریغ که گاهی با نیت خیر هم به این رفتار را- که من خیانت و جنایت می دانم؛ خیانت به اعتماد عمومی و جنایت در حق اخلاق جامعه- مرتکب می شوند. اسم این کار را هم « افشاگری» می دانند و می پندارند که دارند به جامعه خدمت می کنند اما غافلند از اینکه در این فاش گویی، گاهی کار به « تشییع فاحشه» می کشد و گاه آتش در خرمن بی گناهی می افتد که بالاترین گناهش این است که آن طرف از او خوشش نمی آید! واین هم البته نه تنها کم گناهی نیست در نگاه برخی ها که بزرگ ترین گناه هم هست و همین کافی است تا از راست و دروغ ریسمانی ببافند و طناب دار کنند و بر گردن او افکنند!! نخوانده اند انگار این حدیث رضوی را که افشاگری هایی از این دست را در تراز کفر می بینند و از آن نهی می کنند اما متاسفانه برخی از ما نه فقط قلم که دیده و دل را هم به این بد بینی و بد گویی می آلاییم. متاسفم برای این فضای وهن آلود که دامن کار رسانه ای را گرفته است و از ظرفیت بزرگ فضای مجازی برای پنجه در پنجه شدن با حقیقت بهره می برد. کاش توجه داشته باشیم که قسم خداوندی به قلم به شکل سنتی آن محدود نمی شود بلکه همه ابزار نوشتن را در بر می گیرد و این تکلیف ما را سنگین تر می کند تا حرمت کلمه و کلام و قلم را با پاکیزه اندیشی و زیبا بینی و پاک نویسی، حفظ کنیم. در پاکیزه اندیشی جایی برای پلشتی ها و خود مطلق انگاری ها و تیغ سازی از کلمات نیست. در زیبابینی نیز زشتی ها و بدی ها و... جایی برای بروز و ظهور نمی یابند و در پاک نویسی نیز قلم هم پاک می نویسد و هم برای پاک سازی جامعه می کوشد. دزد نمی شود و از حرز شخصیتی افراد عبور نمی کند تا با کنکاش در زندگی مردم، نقطه مشکوکی پیدا کند و رنگ سیاه زنند و فرادید مردم بگذارد. کسی که پاک می نویسد همیشه مراقب سلامت فکری جامعه می ماند تا مبادا به تشویش مبتلا شود و زخمی بر آرامش مردم نشیند. وقتی رسانه باشد و خبرنگار- با همه مفاهیم حرفه ای و اخلاقی آن- باشد می توان امید داشت که در اوج کار رسانه ای هم اخلاق و انصاف و عدالت رعایت شود اما اگر رسانه باشد و خبرنگار- باهنه مفاهیم حرفه ای و اخلاقی آن- نباشد ،امید به اصلاح امور هم در یاس می نشیند پس دعا کنیم و بکوشیم برای توسعه فرهنگ خبرنگاری و فراوانی روزنامه نگاران و خبرنگارا که جامعه برای رسیدن به فردای بهتر به نگاه و قلم های روشن و روشنی آفرین شان نیاز دارد...


 ب / شماره 3692 /چهار شنبه 17 مرداد 1397 / صفحه اول و 3


/ 0 نظر / 10 بازدید