۱۳۸۰ سال با اضافه ۴۰ روز

اربعین، خیلی ها نتوانستند به کربلا بروند اما حس و حال مردمان، اما روزگار کوچه و خیابان، اما مراسم مساجد و حسینیه ها، همه گواه از این حقیقت داشتند که کربلا به پهنه جغرافیای محبت و معرفت، دامن، گسترانده بود. مردمان، سیاه پوشیده بودند به نشان عزا. عزایی که اگر چه ۱۳۸۰ سال به اضافه چهل روز از آن می گذشت اما هنوز تازه بود و هست و خواهد ماند. تازه است اگر چه در این فاصله هزار در هزار داغ آمده و سرد شده و از یاد رفته است اما حکایت دیگری است این داغ و دقیق گفته اند که؛ اصلا حسین، جنس غمش، فرق می کند. همه غم های عالم، رخوت و سستی می آورد و آدم را از پا می اندازند اما حسین(ع) غمش، غیرت و خیزش می آورد و آدم را سر پا می کند. همه غم ها قرارها را از یاد می برند اما حسین(ع) غمش آدم را می آورد اول نقطه قرار. همین است که اربعین سیدالشهدا می شود محور حرکت. حرکت به سوی کانون آن هم در دورانی که گریز از مرکز بسیاری از تئوری ها و دکترین ها و حتی برخی ادیان را تهدید می کند اما حسین(ع) با جاذبه ای فراتر از جاذبه زمین، همه را به مرکز می خواند و چنین است که هرجا علمی به نام او برپاست، مردمان به معرفت پای آن سینه می زنند. حالا در کربلا باشد یا هر نقطه عالم فرقی هم نمی کند چون حسین فقط امام کربلا نبود و نیست. حجت خدا در همه زمین بود و صاحب زمان. پس همه زمین کربلای اوست و روزها همه عاشورای او. درس نهضتش هم نامیرایی حق طلبی در همیشه و همه جاست. حجت خدا و صاحب الزمان(عج) نیز در زیارت ناحیه مقدسه، به شأن مولوی حسین(ع) چنین تصریح می فرماید: “… سلام کسی که اگر با تو در کربلا مى بود، با جانش در برابر تیزىِ شمشیرها از تو محافظت مى کرد، و نیمه جانش رابه خاطرتوبه دست مرگ مى سپرد، و در رکاب تو جهاد می کرد، و تو را بر علیه ستمکاران یارى داده، جان و تن و مال و فرزندش رافداى تو مى کرد، و جانش فداى جان تو و خانواده اش سپربلاىِ اهل بیت تو مى بود….” باری، زمین و زمان تحت امامت و ولایت حسینی است و امروز هم باز پرچم به نام جاودانه و جاودانگی بخش او برپاست. طلایه داران سپاه به کربلا رفتند اما لشکر خدا در همه زمین، لبیک یا حسین(ع) را فریاد می زنند و چه کوته فکر بودند آنانی که در عاشورای ۶۱ می خواستند، پایان حسین را جشن بگیرند و چه غافل بودند آنانی که در دهه های بعد با نام او سر ناسازگاری داشتند و چه بد عاقبت اند کسانی که امروز و فردا با هدف حسین، به دشمنی برمی خیزند. نخوانده اند انگار تاریخ را که عظمت سید الشهدا(ع) هم دشمنان تن او را نابود کرد و هم دشمنان نامش را و قطعا بر دشمنان هدفش هم پیروز خواهد شد که خدا نام حسین(ع) را با پیروز هم معنا قرار داده است. هرکس تردید دارد تاریخ را بخواند و به فردا هم گوش تیز کند و چشم بگشاید تا ببیند امامت فردا از آن حسینیان است یا دیگران. ببیند فردا به نام چه کسی خطبه خواهند خواند و نام چه کسی تنها سکه رایج جهان خواهد شد؟…


ب / شماره 4032 / شنبه 28 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11571


/ 0 نظر / 16 بازدید