رسانه باید دانشگاه باشد نه دانش کاه!

رسانه ها باید دانشگاه باشند به معنای صحیح کلمه. باید شیوه بهتر زیستن و مهارت های زندگی ساز را به جامعه آموزش دهند. این یک مطالبه عقلی و قانونی و شرعی است از رسانه به ویژه رسانه هایی که از سفره بیت المال ارتزاق می کنند و سهم ۸۳میلیون ایرانی در هر لقمه ای که برمی دارند ملحوظ است. جامعه هزینه می کند تا بهره اش را ببرد. تا از مشکلات راه عبور یابد نه این که رسانه بشود “دانش کاه” و نگاه مردم را تنزل بدهد به زندگی هایی که در شأن جامعه تراز انقلاب نیست و آرزو می کنیم هیچ جامعه ای به زیستنی چنین عادت نکند. امام خمینی(ره) که رحمت و رضوان خدا بر او باد نگاهی چون دانشگاه به رسانه داشت و رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آیت ا… خامنه ای هم به ریز، رسم الخط می نویسند برای مسئولان رسانه اما….. اما چه به عمل می آوریم ما اهل رسانه که نتیجه اش با آن راهبرد نویسی از زمین تا آسمان است؟ همین روزهای پیش بود که در مطالعه فضای مجازی به فرازهایی از سخنان ایشان رسیدم که به تاریخ اول دی سال ۷۱ با صدا و سیمایی ها مطرح شده است. فرازهایی که اگر همان زمان، به عنوان راهبرد مورد پیگیری قرار می گرفت امروز این جا نبودیم که منحنی طلاق هر روز بالاتر برود و منحنی نزاع هم با آن رقابت کند. می خواهم خود ما رسانه ای ها و به ویژه صدا و سیمایی ها دوباره خود را مخاطب سخن رهبر انقلاب بدانیم و با نوخوانی و باز طراحی و درانداختن طرح های تازه، عبور کنیم از کهنه طرح هایی که تاکنون اجرا کرده ایم و ما را به این جا رسانده است. بخوانیم با هم این نگاه راهگشا را در بیان راهنمای رهبر انقلاب؛

” نباید نمایشنامه‌هایی پخش کنید که فضای زندگی را تلخ می‌کند. ایجاد نگرانی، اضطراب و دلهره، لزومی ندارد… ما متأسفانه در صدا و سیما – به خصوص بیشتر سیما – از این چیزها زیاد داریم.

تلویزیون را باز می‌کنیم، می‌بینیم دعوای خانوادگی است و دو نفر دعوا می‌کنند. شما در خانه‌تان هم که نشسته باشید، اگر از خانه همسایه‌تان صدای دعوا بیاید، ناراحت نمی‌شوید؟ مگر آدم دعوا را خودش باید راه بیندازد یا جلوی چشم خود انسان باشد تا ناراحت شود؟

فیلم، طبیعتش این است که انسان را در فضای حادثه ببرد؛ والّا فیلم نیست. وقتی انسان می‌رود در آن فضا، می‌بیند این فضا، فضای دعواست؛ فضای جنگ و جدل است و زن و شوهر با هم دعوا می‌کنند. این را چرا منتقل می‌کنید؟…

از هر چیزی که مأیوس کننده است، باید به کلی پرهیز شود. برنامه‌ها باید شاد باشد. شادی را، فرح را و سرور را، اصل قرار دهید. هر پیامی هم که می‌خواهید بدهید، در لابه‌لای این شادی بیاید. چرا پیام ها در لابه لای موضوعی ناامید کننده باشد؟ ”

فکر می کنم، همه ما و به ویژه برنامه سازان حوزه اجتماعی سیما باید روزی چندین و چند بار بخوانیم تا به ملکه برنامه سازی مان تبدیل شود. به ویژه بحث امیدآفرینی که در منشور گام دوم انقلاب هم بسیار بر آن تأکید شد و در دیگر سخنرانی های ایشان مورد توجه ویژه است. شاید یکی از اصلی ترین تکالیف رسانه های امروز ترویج تمام ساحتی امید باشد از خانه تا جامعه. خانه ای که امید داشته باشد. جامعه ای که امید داشته باشد از گردنه های صعب هم عبور می کند. اما بی امید قدم از قدم هم نمی توان برداشت و سرنوشت محتوم ناامیدان همین است که می بینیم ؛ جنگ و جدل و از هم پاشیدگی زندگی و مباد که عادی شود این مسائل….


ب / شماره 4033 / یکشنبه 29 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11615


/ 0 نظر / 18 بازدید