به احترام جانباز می ایستم

 به جاودانگی رسیده ای جانباز، مرگ کوچک تر از آن است که به ساحت تو قدم بگذارد، که تو به هر روز یک بار شهید می شوی، اصلا در تو رودخانه شهادت جاری است و جان تو به چنان سیالیتی رسیده که مظهر جریان شهادت شده است. پس اگر ذکر و یاد شهدا، کمتر از شهادت نیست، که چنین هست و کلام نورانی رهبر فرزانه انقلاب آن را شهادت می دهد و باز اگر ذکر یاد و نام شهدا به نص کلام مقام ولایت فریضه هست، که هست؛ از تو گفتن و نوشتن و خواندن هم شکوه انجام یک فریضه را دارد. فریضه ای که با نیت قربت الی ا...، با طهارت جان و واژه و قلم باید به جا آورد، هرچند – با هزار تأسف – افراد نابجا، درباره تو نابجا کم سخن نگفته اند، اما اهل حق هم، به شرح جهاد تو، به شکوه عظمت تو کم قلم نزده اند و سخن نگفته اند، با این همه اما، حق تو ادا نشده است که تکلیف قضا شده ای است بر شانه های ما و خدا کند، به انجام آن برخیزیم، خدا کند پاها را تاب ایستادن باشد و زبان را تاب گفتن، خدا کند...

آی جانباز! تو را به نام حضرت عباس(ع)، آن بزرگمرد کربلا، بزرگ داشته اند، پس همان طور که روضه عباس را، پیش از روضه حضرت سیدالشهدا(ع) می خوانند، روضه تو را هم پیش از روضه شهید باید خواند و از تو باید گفت، که با نفس های خسته، با زخم های تازه، با دردهای درس آموز، همواره به ذکر خدایی و نگاهت مثل نگاه شهید، سرحدات این ملک را رصد می کند و من باور دارم به روز مبادا، - که خدا کند هرگز نرسد – باز تو با همان پیکر هزار زخم، پرچم در اهتزازی خواهی شد که بر شانه تاریخ دفاع می نشیند. ایران این را باور کرده است و تاریخ نیز به احترام تو بر می خیزد، حتی اگر برخی ها، بنشینند. تو افتخار ایستادگی هستی جانباز حتی اگر تو را پایی برای ایستادن نباشد. وقتی شهید با دو پوتین کهنه به جای بال پرواز می کند، تو هم بدون پا می توانی بایستی و ما به احترام تو می ایستیم، جانباز...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1394/03/02 شماره انتشار 18977/صفحه6/فرهنگی

/ 0 نظر / 93 بازدید