چرا بی تفاوت شده ایم؟

 
 
 
اولین گلوله را که دشمن شلیک کرد، تمام قد به دفاع برخاستیم. دشمن زد، ما هم زدیم. حتی محکم تر. گلوله هایش را اگر به خاطر تحریم نتوانستیم با گلوله - به تعداد برابر - جواب بدهیم، با جان جواب دادیم. آزادی و استقلال و سرفرازی ایران اسلامی مرهون جان های تابناک و مانای240 هزار شهیدی است که سینه سپر کردند، تا تیرها را به جان بخرند و نگذارند، تاری از زلف ایران به باد گرفتار شود. ما مدیون صدها هزار جانبازی هستیم که نه یک بار بل هر روز - لااقل یک بار - شهید می شوند تا شهادت بماند و چراغش جان ها را روشن نگه دارد. مدیون میلیون ها رزمند ه ای هستیم که اگر شهید نشدند و به جانبازی نرسیدند باز به باور شهادت مومن و در شمار «و منهم من ینتظر» قرار دارند که قرآن می فرماید و بر مدار «و ما بدّلوا تبدیلا» به فردای شهادت جان روشن دارند و باز مدیون زنانی هستیم که در چادر مادر یا در قامت همسر، سرداری کردند. خانه و خانواده خود و پسر و همسر خویش را به جهاد فرستادند بی آن که حتی نامی از آنان به میان آید. مدیون فرزندان شهدا هستیم که حاضر بودند و هستند همه دنیا را بدهند اما یک لحظه، فقط یک لحظه، لبخند بابا را ببینند اما برای این که لبخند عزت بر لبان ایرانی مسلمان بنشیند از آرزوی خود گذشتند. مدیون همسران جانبازانی هستیم که حضورشان در جبهه با پرستاری از همسر و التیام بخشیدن به درد بنده برگزیده خدا هرگز تمام نمی شود ...

آری، اولین گلوله را که دشمن شلیک کرد، تمام قد برخاستیم تا آیات قرآن در وصف مجاهدان را تفسیری مجسم باشیم و این را نیز از کلام امام علی بن موسی الرضا(ع) خوانده بودیم که «حتماً خدای عزوجل دشمن می دارد کسی را که خانه اش مورد تجاوز قرار گیرد و او در مقام دفاع برنیاید» عیون اخبارالرضا/ ج۲/ ص۲۸

پس برخاستیم تا خداوند دشمن مان نداشته باشد، بلکه جلوه ای تازه باشیم از «کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرتاً باذن ا...» و به مدد نفس قدسی امام روح ا... به این باور رسیده بودیم که «ان یکن منکم عشرون صابرون یغلب مأتین»، پس صابرانه به جهاد همت کردیم و اهتزاز امروز پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی، رهین آن رزم و این صبوری است اگرچه بعضی ها ندانند و یا بدانند و قدر ندانند!یا حتی به زبان طعنه، زخم زنند و برانند و ... بگذریم، قصد شکوه و شکایت ندارم، اگرچه هم جای شکوه هست و هم جای شکایت، اما حرف من امروز، باز از جنس دفاع است و از جنس هشدار، سخن و نگاهی دوباره به کلام روشن امام رضا(ع) است در امروز جامعه و دوباره بخوانیم این حدیث نورانی را؛ «حتماً خدای عزوجل دشمن می دارد کسی را که خانه اش مورد تجاوز قرار گیرد و او در مقام دفاع بر نیاید» و حالا جای تأمل نیست که وقتی دشمن در جنگ نرم خانه ایمان و هویت و شخصیت و تاریخ و تمدن ما را مورد هجوم قرار داده است، چرا به دفاع بر نمی خیزیم؟

آیا دفاع و مردی و مردانگی فقط برای جنگ سخت بود؟ یا امروز هم باید جوانمردی کرد برای حفاظت از دین، انقلاب، تاریخ، هویت و تمدن ایران اسلامی؟اگر برنخاستن به دفع تجاوز در جنگ سخت دشمنی خداوند را در پی دارد، آیا بی تفاوتی، بی عملی در زیر بمباران فرهنگی و تبلیغی کافرکیشان و جهالت پیشگان مدرن، جز آن پیامدی خواهد داشت؟آیا نباید با تعریف روزآمد از فرهنگ دفاع مقدس تمام قد در برابر تجاوز تبلیغی و فرهنگی ایستاد؟

به این فکر کرده ایم که اگر در جنگ سخت کسی بر اثر تیر و ترکش دشمن جان می باخت شهید بود و سند افتخار و ملت او را چونان نشان و پرچم عزت بر دوش تشییع می کردند اما کسانی که در ایلغار تبلیغاتی و ناتوی فرهنگی دشمن هدف قرار بگیرند، نه که نشان افتخار نیستند که به سند ذلت تبدیل می شوند که هیچ کس حاضر نیست شانه به زیر تابوت شان بدهد که نه جسم زخم خورده که روح ویران شده شان را در خویش حمل می کنند. بگذریم، هفته دفاع مقدس است. به حرمت شهدای این دفاع عاشورایی، سه باره حدیث رضوی را بخوانیم و با عزم مومنانه و تدبیر عاقلانه برای دفاع در کربلای فرهنگی تمام قد برخیزیم ...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1391/07/02 شماره انتشار 18224 /صفحه اول و ۶/جامعه

/ 0 نظر / 92 بازدید