گندم نروید از این جو که کاشته ایم!

....هرکسی آن درود، عاقبت کار که کشت...این ضرب المثل به واقع ترجمان عملی سنت خدا را بیان می کند. یعنی هرکس باید به فردای امروزش و به نتیجه اعمالش فکر کند. اگر می خواهد فردا، سفره اش از نان گندم، نان گرم و خوش عطر گندم، پر باشد، قطعا و حتما باید گندم بکارد. آنکه جو کاشته است، اگر تمام فصل را هم دست به دعا بردارد و نذر در نذر کند، باز از مزرعه اش، گندم نخواهد رویید، مطمئن باشد و باشیم و باشند همه. هرکس شک دارد، می توان. ماجرای نماد ادب و اخلاق، جناب لقمان را بخواند که؛

اربابِ لقمان به او دستور داد که در زمینش ، برای او کنجد بکارد. ولی او جُو کاشت. وقتِ درو ، ارباب گفت : چرا جُو کاشتی؟ لقمان گفت : از خدا امید داشتم که برای تو کنجد برویاند. اربابش گفت : مگر این ممکن است؟! لقمان گفت : تو را می بینم که خدای تعالی را نافرمانی می کنی و در حالی که از او امید بهشت داری. لذا گفتم شاید آن هم بشود.آنگاه اربابش- که ظرافت کار و ارزش درس لقمان حکیم را دریافته و متنبه شده بود - گریست و او را آزاد ساخت. ما هم دقت کنیم که در زندگی چه می کاریم و لقمان نفس لوامه و لقمان وجدان خویش را که مدام دارد هشدار مان می دهد را ارج نهیم و خویشتن خویش را از اسارت نفس رهایی بخشیم و بیاموزیم از ارباب لقمان نیز که چون بیدارمان کردند ، قدر دانیم و نه اینکه قدر ، بشکنیم و باز به کاشت جو برای رویاندن گندم، ادامه دهیم که این نهایت بی خردی است. گندم و جو ، البته بر سبیل مثال است، در رفتار خویش دقت کنیم که چه می کنیم و به یاد داشته باشیم که عالم، حساب و کتاب دقیق دارد ، مثل برخی حساب و کتاب های برخی از ما نیست که با یک صفر، ده چندان می بریم و می خورند بستگان و اگر دستی بریقه ما نشست و چشمی به سئوال در نگاه مان ، تیغ کشید، در لباس مظلومیت می نشینیم که اشتباه شده است و یک صفر ناقابل، به خطای تایپ، در برکه ما نشسته است!!!! حساب دارد کار عالم و چنانکه حضرت مولانا، به زیبایی شرح ماجرا می کند؛

این جهان کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید ندا ها را صدا...

آنچه به روزگاران ، می بینیم و درس هم نمی گیریم، بازخورد اعمال خود ماست. اگر می خواهیم خوبی ببینیم، باید خوب رفتار کنیم. از هر دستی که می خواهیم بگیریم، از همان دست بدهیم. هر محصولی می خواهیم برداشت کنیم، بذر همان را در خاک و ذهن و جامعه بکاریم. توفان را کسانی درو خواهند کرد که باد کاشته اند و این واقعیت همیشه تکرار می شود که هر چه بکاریم همان را برداشت می کنیم، اما دریغ که چندان درس نمی گیریم....

ب / شماره 3482 /  یکشنبه  14 آبان 1396/ صفحه اول و 3/

/ 0 نظر / 102 بازدید