کاهلی بگذار تا نورت دهند

 رمضان، یک ساحت نورانی است، دریا دریا نور است رمضان و این ما هستیم که جام بر دست باید کنار دریا بنشینیم و هرکدام به وسع خویش از این «یم» ، «نمی» برگیریم و لب هامان را طراوت تسبیح و تسهیل بخشیم. سفره گسترده است. دست باید شد، به برداشتن لقمه‌های روشنی، آری رمضان فصل نور است، روشنی باید آموخت. کاهلی فروباید شست از جان و تن، که صاحب خانه ، همه دروازه‌های بهشت را گشوده است و مدام همه را، آری، همه را به بهشت خویش می‌خواند و خوشا آنانی که با لبیک به دعوت الهی، در همین زندگی خاکی، به حیات بهشتی می‌رسند و با درک رمضان، رازهای بندگی می‌گشایندو با کلام شیرین امام سجاد (ع) به بازخوانی خویش و بندگی خود می‌پردازند، آنجا که در دعای 44 صحیفه سجادیه انسان را از زمین برمی گیرد و در ملکوت نیایش رمضانی می‌نشاند و زبان را به حمد، جلا می‌بخشد، الحمدلله الذی هدانا لحمده و جعلنا من اهله لنکون لاحسانه من الشاکرین... ستایش برای خداست که ما را به سپاس خود رهنمون فرموده است، تا فرصت شکرگویی در آستانه حضرت جانان داشته باشیم. سپاس خدای را که ما را فرصت «گفت» داده است تا در همکلامی با او، «گوی» اش را بشنویم و به جان گیریم.خدای را سپاس که ما را اهلیت شکر بخشید، تا در شمار شاکران درگاه، قامت به نماز بندیم با لب‌هایی که به ترنم شکوه روزه گویا شده اند... 

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1394/03/28 شماره انتشار 18998/صفحه4/همشهری سلام/رمضان بر سفره امام سجاد (ع)

/ 0 نظر / 90 بازدید