زیارت اربعین و راهی که باید رفت

اربعین، فقط روزشمار عاشورا نیست که ترجمه عاشوراست. اگر در عاشورا به خون برخاست، حضرت ثارالله، در اربعین، هر قطره خونش ترجمه ای می شود در اندازه دریا. دریایی که قسط عطش زمین را تا همیشه می پردازد. عاشورا را به زیارت می خوانیم در جاودانه ای به نام "زیارت عاشورا" و اربعین را هم زیارتی است که باید بدان معرفت افزود در شناخت حسین(ع) و اهداف بلند حضرتش و باید که به بیان موضع پرداخت و نسبت خود را در این نبرد حق و باطل، روشن ساخت. عاشورا ، به حرمت آن روز بلند، آشنای ذهن و زبان مردمان همیشه است اما زیارت اربعین، مانیفستی است که باید آنقدر خواند و بدان عمل کرد تا تراز زیارت عاشورا شود در سپهر کل یوم عاشورا. زارتی که خط مستقیم پیوند با سید الشهدا را تا قیامت امتداد می دهد. در این زیارت که با عبارت " اَلسَّلامُ عَلى وَلِىِّ اللَّهِ وَحَبیبِهِ اَلسَّلامُ عَلى خَلیلِ اللَّهِ وَنَجیبِهِ اَلسَّلامُ عَلى صَفِىِّ اللَّهِ وَابْنِ صَفِیِّهِ " آغاز و با "اَلسَّلامُ عَلىَ الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهیدِ اَلسَّلامُ على اَسیرِ الْکُرُباتِ وَقَتیلِ الْعَبَراتِ.... " ادامه می یابد، پس از مباحث معرفتی ، به تعریف نسبت خود با قیام و اهداف امام حسین(ع) می پردازیم و به جنگ باطل کرداران در همیشه تاریخ می رویم به این بیان رسا که ؛
" خدا لعنت کند کسی که تو را کشت و خدا لعنت کند کسی که به تو ستم کرد و خدا لعنت کند مردمی که شنیدند جریان کشتن و ستم تو را و بدان راضی بودند. خدایا من تو را گواه می گیرم که من دوست دارم هر که او را دوست دارد و دشمنم با هر که او را دشمن دارد. ..." و به تامل باید برخاست این لعن و نفرین ها را که دامن می گیرد از "همه" آنانی که به روزگاران، از عاشورای 61 هجری تا همیشه، بر حسین و اهداف بلندش ستم کردند و می کنند چه ممکن است این لعن و نفرین – خدای نکرده- آتش شود و در دامن خود ما هم بنشیند که هرکس به رفتار باطل، برخیزید، در راه یزید خواهد بود و در برابر امام حسین و در دایره لعن. پس مراقب باشیم با اعمال درست و کار نیک و احیای امر امامت ، خویش را فرسنگ ها از این "دایره نریه" دور کنیم. در فراز دیگر زیارت اربعین اما زبان به شهادت می گشاییم که " و گواهی دهم که به راستی تو از پایه های دین و ستون های محکم مسلمانان و پناهگاه مردمان با ایمانی و گواهی دهم که تو به راستی پیشوای نیکوکار با تقوا و پسندیده و پاکیزه و راهنمای راه یافته ای و گواهی دهم که همانا امامان از فرزندانت روح و حقیقت تقوی و نشانه های هدایت و رشته های محکم (حق و فضیلت) و حجت هایی بر مردم دنیا هستند." این گواهی، نشانه شناخت است و باید که متناسب با این معرفت، رفتار خود را تنظیم کنیم و عملا نشان دهیم که "... و گواهی دهم که من به شما ایمان دارم و به بازگشتتان یقین دارم با قوانین دینم و عواقب کردارم و دلم تسلیم دل شما است و کارم پیرو کار شما است و یاریم برایتان آماده است تا آنکه خدا در ظهورتان اجازه دهد." چه شهادت را و صدق مدعای شاهد را فقط عمل ثابت می کند پس به عمل، اقدام کنیم....

 ب / شماره 3485 / چهار شنبه  17 آبان 1396/ صفحه اول و 3/

/ 0 نظر / 88 بازدید