نايب الزياره همه ايرانيانيم

پاسخي به يك سال «التماس دعا» شنيدن
شاهد- التماس دعا، اين كلمه اي است با دو كلام اما كليد معرفت است اين كلمه، اما مي تواند درهاي آسمان را باز كند، اما مي تواند  آدم را پرواز بدهد اما مي تواند... مگر ما چه مان از كبوترها كمتر است كه آن ها مي توانند فاصله زمين و آسمان را پرواز كنند و ما نتوانيم؟ اصلا وقتي اين «التماس دعا» از عمق جان برآيد و جاني را بر آشوبد و جهاني را هم، و زماني كه يك نفر، آسيمه سر و عاشق از طرف شما، بيايد و پنجه در مشبك هاي ضريح آقا اندازد و اجابت شود آن دعا، شما هم مي توانيد، سبزينه اجابت را در بالاترين نقطه آسمان آبي به دست خود نقش كنيد. اصلا آ سمان قد خم مي كند در حرم آقا. پس كافي است تا پاي آدمي به حرم برسد تا آسمان را زير پا ببيند و...
التماس دعا گفتن هاي دور و نزديك ، آسيمه سرم كرده است، اين كه از هر شهري مي گذري تا مي فهمند، همسايه خورشيد هستي، از تو التماس دعاي نور دارند، همين كه هر وقت خبرنگاران ما از شرق تا غرب، از شمال تا جنوب كشور تماس مي گيرند، پايان عاشقانه همه گفته هاشان «التماس دعا»ست و تقاضا براي نيابت زيارت، همين كه ديگر هموطنان وقتي با «خراسان» تماس مي گيرند، دلشان هواي حرم مي كند، خود اذاني مي شود در جانم كه جرات كنم براي نماز زيارت، با خود مي گويم، اين درست كه اين زخمي آشفته حال را حرمتي نيست، اما آنان كه اين دل شرحه شرحه را به قاصدي فرستاده اند آن قدر حرمت دارند كه آقا، انعامي هم به اين پستچي بدهد. به اين قاصد راه و من چقدر دلم براي آن انعام لك مي زند و چقدر لبانم براي تلاوت انعام بي تاب است.
شما از كدام در وارد حرم مي شويد با شما هستم، فرقي نمي كند كجاي ايران هستيد، حتي شماياني كه همدل و هم كلاميد و در خارج از كشور خواننده خراسان. مي خواهيد از كدام در وارد حرم شوم به نيابت از شما؟ اصلا چه فرقي مي كند؟ اين صاحب خانه آن قدر كريم است كه اگر از همه درها هم وارد شوم، باز دامن آدم را پر از اجابت مي كند.
او كه نمي گويد تو همين الان از آن درآمدي و سهم خود را گرفتي. از همه درها كه بروي اجابتت مي كند پس بگذاريد از همه درها وارد شويم از بست بالا و بست طبرسي و بست پايين و بست شيخ طوسي و باب الجواد و... حتي اجازه بدهيد در همه صحن ها سماع كنم در همه صحن ها و صحنه ها و لب به زيارت نامه خواني معطر كنيم، هم ناله با آناني كه مهم نيست از كجا آمده اند اما اين مهم را دريافته اند كه بايد كي باشند و كجا، زيباتر از حرم؟ مهم نيست كه كيستند، اين قوم گريان و دعاخوان، مهم اين است كه دامن خوب كسي را گرفته اند كه دامن ها را پر از گل مي كند حتي اگر پاييز به سلام زمستان رفته باشد. مهم نيست حتي چه مي گويند مردم مهم اين است كه در خانه كسي هست، بزرگي هست كه با اجابت «الف»، همه كلمه ها را جان مي بخشد و همه درها را رو به بهشت باز مي كند.من خود در تشرف به حرم، اول ٢ ركعت نماز مي خوانم، بعد «امين ا...» و باز ٢ ركعت نماز و بعد «وارث»، باز ٢ ركعت نماز و پس «آل ياسين» و باز ٢ ركعت نماز و پس نگاه و نگاه و نگاه....و اين زيارت نامه  نگاه، را عاشقانه مي خوانم. اما امروز به نيابت از شما مي خواهم هر سه زيارت را بخوانم و «نگاه را نيز» به پا دارم. مي خواهم به جاي شما، وضو تازه كنم و دل جان نيز هم و زبان به تلاوت زيبا كنم كه؛ «ا...اكبر، لااله الا الله و سبحان  الله والحمد الله »و چون وارد روضه مقدسه شوم، بخوانم: بسم  الله وباا...و علي مل رسول  الله صلي ا...عليه واله و اشهد ان لااله الا الله وحده لاشريك له... و بخوانم از ... «الهم صل علي محمد عبدك و رسولك و نبيك و سيد خلقك اجمعين، صلوا لايقوي علي احصائها غيرك...» پس مولا امام علي و بي بي فاطمه را به سلام و صلوات بخوانم و فرزندانشان را و يك باره شوق شوم و ببارم واژه ها را كه «الهم صل علي علي بن موسي الرضا المرتضي عبدك و ولي دينك، القائم بعدلك و الداعي الي دينك و دين آبائه الصادقين صلوا لايقوي علي احصائها غيرك...» و تا آخر بخوانم اين زيارت را به نيابت از شما و حتم دارم آقا قبول مي كند، مرا كه آبرويي نيست اما شما كه آ برو داريد، آن قدر كه مي توانيد زمين را و زمين جان را از خشكسالي بگذرانيد و به باران برسانيد و حتم دارم دعاهاي شما به باران اجابت خواهد شد باراني كه مي تواند، روشنايي چشم و شهد جان اهل دل را براي هميشه هديه بياورد.نمي دانم از كدام در وارد حرم شدم، اصلا از همه درها. نمي دانم در كدام صحن سماع كردم اصلا در همه صحن ها. نمي دانم در كدام شبستان، خورشيد را نقاشي كردم؟ اصلا در همه شبستان ها، مهم هم نيست كه نمي دانم، مهم اين است كه مي دانم در اين خانه به قرار و آرامش رسيده ام، مهم اين است كه مي توانم، آقا را پدر صدا بزنم، مهم اين است كه اين پدر آن قدر مهربان است كه فرزندان گنهكار خود را هم مي پذيرد و به صراط مستقيم دلالت مي كند و هدايت. مهم اين است كه اين جا، كوچكي مرا، بزرگوارانه اجابت مي كنند و مهم اين است كه من خانه خويش و دارالقرار دل بي قرار خويش را يافته ام و نمازم را تمام خواندم. مهم نيست از كجا آمدم و از كدام در و... مهم اين است كه مي خواهم براي هميشه در حرم بمانم، براي هميشه!!(ص-۶--۱/۹/۸۶)

/ 0 نظر / 83 بازدید