ضرورتِ زیستن به سبک کاوه

باورهایش را زندگی می‌کرد، مردی که نامش نماد غیرت دینی و ملی است و یادش هنوز اقتدار را چون خون در رگ‌ها جاری می‌کند. او اگرچه افق نگاهی بلند داشت، در زمان خود می‌زیست و بهترین تصمیم‌ها را در سخت‌ترین شرایط می‌گرفت. حرفی که از لبانش برمی‌خاست در نقشه عملیاتی می‌نشست و باز از کاغذ نقشه برمی‌خاست و بر زمین اجرا می‌شد. همین هم بود که نامش هزار بار بیش از تفنگش کارآمد بود و آوازه عملش عملیات را هم تحت تأثیر قرار می‌داد. آنان که کردستان را دیده‌اند و روزهای جنگ را به خاطر دارند و طعم کمین و درگیری‌های مردافکن را تجربه کرده‌اند و آنان که به گرو گرفتن مردم مظلوم کرد از سوی ضد انقلاب را می‌دانند می‌توانند شهادت بدهند که نام کاوه و خبر حضور کاوه چه معجزه گره‌گشایی بود، معجزه‌ای که سحر‌های کوموله و دموکرات و هر ضدانقلابی را باطل می‌کرد. او جهاد را باور داشت و هرگز به این فکر نمی‌کرد که خود را نگه دارد تا فردا‌ها در مناصب بالاتر نقش‌آفرین باشد! او به فکر مدیریت فردا نبود وقتی آن روز اصل نظام و انقلاب و تمامیت وطن را در خطر می‌دید. برای او جبهه و جهاد اصل بود. این را هم از کلام روشن امام(ره) می‌گرفت که آن همه بر اولویت جبهه و جهاد تأکید می‌کردند، هرچند کسانی در جایگاه‌های مختلف بودند که برای خود اولویت‌های دیگری تعریف می‌کردند که امروز آنان را در مقام و موقعیتی ممتاز بنشاند. او اهل جهاد بود. لباس سبز پاسداری برایش شکوه سرخی عاشورا داشت. او می‌دانست که راه سرفرازی فردای ایران از امروز جبهه می‌گذرد. لذا جان می‌داد تا چراغ جهاد پرنور بماند، نه مثل آنانی که شعار می‌دادند ولی فاصله‌شان با جبهه کیلومتر‌ها از هزار افزون می‌شد! کاوه مرد عمل بود مثل همه شهدا، مثل همه رزمندگان، و مثل همه امیران و سردارانی که در جنگ و دفاع از وطن، سرداری خود را اثبات کردند، نه مثل آنانی که به میراث‌خواری از جنگ، سفره‌های گسترده پهن می‌کنند و لقمه‌های درشت می‌خورند. کاوه، بروجردی، همت، باکری، برونسی، چراغچی، آبشناسان، منفرد نیاکی، صیاد شیرازی و ... همان زمان هم اهل سفره انداختن نبودند و تکه نان خشکی اگر از سفره بی‌ریای رزمندگی برمی‌داشتند، زمانی بود که نیروهاشان از سفره کناره گرفته باشند. این را نه‌تنها خود رعایت می‌کردند بلکه چنان‌که شهید باکری بخشنامه کرد، به دیگر فرماندهان هم می‌آموختند. آنان که می‌خواهند میراث‌دار شهدا باشند، نه میراث‌خوار، باید با مرام و منش آنان زندگی کنند. باید با زیستن به سبک شهدا، به ترویج این فرهنگ بپردازند. این سبک زندگی است که باز می‌تواند معجزه کند و کشور را از تنگناهای موجود و گردنه‌های صعب‌العبور ‌به سلامت بگذراند. اینکه رهبر انقلاب بر زنده نگهداشتن نام و یاد شهیدان تأکید مؤ‌کد دارند و آن را در تراز شهادت تعریف می‌کنند برای این است که فرهنگ شهادت می‌تواند همواره کشور را از خطر‌ها برهاند چنان‌که شهیدان با خون خود، ایران را با عزت و سرفرازی از جنگ هشت‌ساله بیرون آوردند. امروز هم باید به همان فرهنگی برگردیم که کاوه پرچم‌دار آن بود.


شهرآرا / شماره : ۲۶۳۲ / یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۷/ صفحه اول

http://shahraraonline.ir/shahrara/news/1397/6/11/pdf/1.pdf

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,text.ajax?y=1397&m=6&d=11&p=1&n=10

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,print.ajax?y=1397&m=6&d=11&p=1&n=10

 


/ 0 نظر / 85 بازدید