دشمنی در میانه دوستی؟!

سیاه و سفید کردن مردم و تاکید بر قطب بندی در جامعه، فقط روی سیاه بدخواهان ایران را می شوید و هلهله بر لبان دشمن می نشاند. وقتی راهبر انقلاب به صراحت، از قطب بندی بر حذر می دارند، آنانی که در این تنور پر اختلاف و فرصت سوز می دمند، اگر نگوئیم در سمفونی دشمن، صاحب ساز و صندلی هستند، به قطع، عملا “خارج از دستگاه” نظام می نوازند. حالا نیت شان هر چه می خواهد باشد فرقی نمی کند. عالم سیاست و جامعه، ناظر به نتایج است. الاعمال بالنیات، در حوزه عبادات است. آن جاست که در رابطه انسان با خدایش، نیت اش را در نظر می گیرند و خدای عالم به سر و خفیات، عیار اخلاص می سنجد و بیش از آن که به نتایج نظر داشته باشد، کریمانه نیت ها را امتیاز می دهد اما در عالم واقع، باید نگاه از جنس “توصلیات” داشت؛ واجب توصلی، آن تکلیفی است که ناظر به نتیجه است. مثل نجات دادن غریق که نمونه کامل این تکلیف است اما در عبادات نگاه نیت محور است. در این موضوع، آن که قلم به قطبی سازی می زند و میان مردمان، مرز می کشد، عملا، خواست دشمن را تحقق می بخشد حتی اگر دوست ترین دوست باشد و با اخلاص هم قصد خدمت داشته باشد. از نگاه وحدت گرایی، ذیل هدایت های رهبر انقلاب ، زنانی که به ورزشگاه آزادی رفتند هم فرزند ایران و انقلاب و کنش گران دفاع از کشورند و زنانی هم که به سفر اربعین رفتند نقشی چنین دارند حتی اگر ما دل مان به تمامه با زائران اربعین به کربلا رفته باشد. ما حق تخفیف دادن افراد و نگاه سخیف به آنان را نداریم که همه اهل عرض و آبرو و صاحب حرمتند به معیارهای دینی و شاخص های ایرانی. فکر می کنم آنانی که نگاهی چنین داشتند و در این نگاه، قلم هم زدند و رسانه ای هم کردند به جای توجیه این رفتار ناصواب باید به صواب عذر خواهی روی بیاورند و بدانند این را که عذر خواهی هیچ کس را کوچک نمی کند بلکه باعث تکریم عذرخواه می شود. آنچه آدمی را می شکند، لجاجت بر موضع غلط و طلبکاری در عین بدهکاری است و از مدعیان انقلابی گری هم توقع این است که برای انقلاب و نظام، سرباز گیری کنند حتی از اردوی دشمن. این که افراد را دسته دسته از اردوگاه خودی بیرون کنند نه تنها انقلابیگری نیست که حرکتی صد در صد ضد انقلابی است. هیچ عاقلی در زمان جنگ، سنگر را از سربازان، خالی نمی کند حتی اگر رفتار آنان را نپسندد و باز حتی اگر آنان را کارآمد هم نداند. گاه سیاهی لشکر هم رعب را در دل دشمن می اندازد و سیاهی سپاه و سیاهه لشکریان خود از همان ظرفیت هایی است که در ترهبون به عدوا ا….، به شدت فعال می شود و اثر می گذارد پس در این نگاه هم جایی برای قطبی سازی نیست. کاش حضرات دقت می کردند و کاش امروز بررسی کنند که تیترهای تفرقه افکن از کدام قلم برمی خیزد. دور از ذهن نیست که مسبوق به سابقه هم هست برای ما که بیگانه –گاه- با چند واسطه حرف های خود را از قلم و زبان خودی ها می زند. خودی هایی که قصد خیر دارند اما در میانه دوستی، نتیجه کارشان به دشمنی می گراید. هوشیار باشیم که سیاه و سفید کردن مردم گاه روی دشمن را می شوید و خود ما را روسیاه می کند پس باز هم مراقب باشیم….


ب / شماره 4028 / سهشنبه 23 مهر 1398 / صفحه 3


http://birjandemrooz.com/?p=11508

/ 0 نظر / 19 بازدید