کودک، امانت خداوند است

باغبان برای درخت شدن نهالی که کاشته است زحمت می کشد، تقویم روزها را از پی هم ورق می زند و پیر می شود اما نگاهش به قد کشیدن نهال هاست. او نفس به نفس نهال می دهد تا درخت شود و حتی می توان گفت جان می دهد برای قد کشیدن نهال.

هیچ کس هم نه تنها ملامتش نمی کند که همگان تلاش و همت اش را هم می ستایند و او را به عنوان الگوی صبر و تلاش به یکدیگر و به ویژه به نسل نو معرفی می کنند و اگر دست بدهد رسانه ها هم او را که با صبر و تلاش موفق شده است از شاخه های ترد، درختان تناور و پرثمر سازد، به جامعه معرفی می کنند. حالا جای باغبان را با پدر و مادر عوض کنید و به جای نهال هم بگذارید فرزند؛ فرزندی که نهال وار باید بروید و بپوید و قد بکشد تا فرداها برای چیدن میوه از سرشاخه هایش، دست دراز کنند. به نظر شما، پدر و مادری که نفس به نفس زمان می دهند و دل و دیده به قد کشیدن فرزند می دهند چقدر شایسته تقدیرند؟

آیا نباید به احترام آنانی که نوزاد خود را به کودکی هوشیار و فعال و کودک فعال خود را به نوجوانی هوشمند و نوجوان هوشمند خود را به جوانی دانا و جوان دانای خود را به مردان و زنانی باتدبیر بدل می کنند، تمام قد ایستاد؟

اگر ارزش هر کس در کار، به حاصل و نتیجه کار باشد، اگر عیار کار باغبان را با میوه هایش بسنجند - که چنین می کنند - به پدران و مادران موفق چه نمره ای باید داد؟

این سوال را از آن رو طرح می کنم که در این روزها که همه جا سخن از کودک است و در تقویم برای خود روزی دارد، به پدر و مادرها یادآوری  کنم ما همه مسئولیم در برابر کودک. فقط قرار نیست برایش اسباب بازی تهیه کنیم و با پفک و چیپس سرش را گرم کنیم بلکه وظیفه ما، برکشیدن کودکان است و کشف استعدادهایی که خداوند در وجود آنان به ودیعت گذاشته است و بر ماست تا با کشف آن به کودک و جامعه کمک کنیم. از نگاه دیگر، اگر کشف طلا و گوهرهای قیمتی از دل زمین ارزشمند است - که هست - کشف استعداد فراتر از طلای کودکان ارزشی صدچندان دارد که کاشفان فردای جوامع، پیشتر خود کشف شده اند که اگر نه این بود کشف هم معنا نداشت...

روز کودک را به فرصتی تبدیل کنیم برای استعدادیابی و پرورش آنان، حتی بازی ها را هم برای آنان هدفمند کنیم، تا پس از بازی در ذهن او ساختارهایی شکل بگیرد که برای ساختن فرداها، آنان را یاور باشد. این هم در یاد ما و به ویژه پدران و مادران جوان بماند، که کودک با همه شیرینی هایش، اسباب بازی خانواده نیست، وسیله شادی هم نیست، این درست است که شادی آفرین است و بازی با او، خستگی کارهای سخت را از تن والدین در می آورد، اما او یک امانت است، در دست پدر و مادر، یک امانت الهی که باید برای حفظ و پرورش او با همه وجود تلاش کرد و حتی اگر این نگاه هم نباشد و نگاه صرفاً هزینه - فایده باشد، باز ارزش دارد که برای رسیدن به فایده فردا که داشتن فرزندی برومند است امروز برای او هزینه کنیم، هم مادی و هم معنوی. پس کودک را جدی بگیریم، او قرار است فردای جامعه را در دست بگیرد...

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1391/07/17 شماره انتشار 18237 /صفحه اول و۶/جامعه

/ 0 نظر / 89 بازدید