امام حسن(ع)، امامِ صلح و جنگ

امام مجتبی(ع) برای من، امامِ جنگ و صلح است نه فقط امام صلح. ایشان امامِ هدایت، کرامت و تعالی انسان است چه در جنگ و چه در صلح. آنانی که جنگیدنِ حسن(ع) را در رکاب پدر دیده اند، گواهی داده اند که حیدر کرار در بازوان او تکرار شده بود . جمل و صفین گواهان تاریخی این ماجرایند، آنجا که پهلوانان از انجام ماموریت باز می ماندند این حسن مجتبی(ع) بود که میاندار می شد. نیزه ای که محمد بن حنفیه در جمل نتوانست بر شتر فتنه زند ، در باران تیز یاران جمل، این حسن مجتبی بود که کار را تمام کرد. در صفین هم معاویه، جنگ و سخن و استدلال او را "پسر همان پدر" خواند و حضرت پدر نیز برای جلوگیری از وقوع فتنه و اختلاف بعد از جریان حکمیت، او را فراخواند تا با سخنرانی و با بیان دلیل و برهان، واقعیت امر را بر مردم آشکار کند و اینجا نیز کلامِ حقِ حسن، فتنه شکن شد. باری امام مجتبی(ع) ، مرد جهاد و اجتهاد بود. این چیزی است که باید در باره شخصیت ایشان بدانیم و در هر ساحت با امام خویش همراه باشیم و باید گفت که در مکتب اسلام، "جنگ" اصالت ندارد که بخواهیم چون زیدی مسلکان، امام خویش را به تراز شمشیر، برگزینیم بلکه در اعتقاد ما صلح سلم و سلامت و سعادت، اصالت دارد و جنگ، زخمی است که بر گونه زندگی می نشیند که باید به درمان آن برخاست. جهاد اگر مقدس است و دفاع ما اگر مقدس شد، نه به خاطر "نفس جنگ"  که برای "نفی جنگ" است. جهاد برای خاموش کردن شعله های آتش فزونخواهان بود و باز کردن راه هدایت. دفاع ما نیز تلاش عزتمندانه مردان زندگی خواه و شهادت طلبی بود که سنگر به سنگر به دنبال صلح می گشتیم. ما آتش نشان بودیم و هرگز به دنبال آتش افروزی نبودیم و نیستیم چنانکه امامان ما و پیامبر ما هم نبودند. برای ما نسخه امام حسن(ع) مثل امام حسین(ع) عزیز و واجب الاتباع است . عاشورا هم برای فرونشاندن آتش ایمان سوز یزید، و یزیدیان همه دوران ها رقم خورد و صلح امام حسن(ع) هم برای فرو نشاندن آتش پنهان معاویه. این دو امام در یک مسیر هستند و ما در دفاع مقدس نیز رهرو هر دو امام بودیم و امروز نیز در همان مسیر – ان شاالله- حرکت می کنیم. اقتدار دفاعی ما هم برای حراست از صلح است و ما خود را نسبت به زندگی غیر نظامیان دشمن هم مسئول می دانستیم لذا با اینکه خیلی از مناطق دشمن زیر برد آتش ما بود اما گلوله ای نیانداختیم مگر در شرایط خاص. ما جنگ طلب نبودیم که بکشیم و لذت ببریم. بجنگیم و لذت ببریم. ما مجاهدانی حسنی و حسینی بودیم که برای زندگی در تراز سلامت و سعادت می جنگیدیم لذا هم امام مجتبی(ع) و ظرافت های صلح ایشان را می فهمیم و هم به تصمیم ایشان مومنیم.

حیات / تاریخ انتشار: پنج‌شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۶ | شناسه مطلب: 136389

http://hayat.ir/fa/136389/

/ 0 نظر / 88 بازدید