انتخاب رفیق از نگاه امام جواد(ع)

 

هر ساحت را آدابی و ادبی است و ادب بندگی، رعایت آداب عبودیت است که شامل عبادت و سبک زندگی می شود. اهل ایمان برای تعالی اخلاقی و مودب شدن به ادب بندگی، زیست مومنانه را برمی گزینند و برای اصلاح و سلامت داشت این محیط زیست، پای به راهی می گذارند که امام معصوم(ع) آن را به روی همگان می گشاید، شاخصه های این راه را نیز در کلام رسیده معصوم می جویند، چنان که هندسه سبک زندگی را نیز از مدرسه امامت فرا می گیرند. در کلام راه نمای راهبر خرد و جود، امام جواد(ع) بایستگی های این زیست شمار شده است تا با انجام آن جان و ایمان فربه کنیم چنان که نابایسته ها هم احصا شده است تا از آن دل و دامن را بشوییم.

یکی از آن بایستگی ها، دیدار و هم  نشینی با خوبان است که درس خوبی نیز می دهد. حضرت می فرمایند:«ملاقات و دیدار با دوستان و برادران [خوب]، موجب صفا و نورانیت دل می شود و شکوفایی عقل [دامن گستر شدن] درایت را به دنبال دارد...» پس هر کسی می خواهد به عقلانیت چراغ زندگی روشن کند و با درایت گره ها را بگشاید باید به همنشینی صالحان و دانایان برود و معاشر اهل نظری شود که به سرانگشت تدبیر، گره از مشکلات باز می کنند. این بایستگی، انسان را از «نابایستگی» فرو افتادن به دام «رفیق بد» و همنشینی با کسانی که همنفس شیطانند پرهیز می دهد چنان که امام جواد(ع) تصریح می فرمایند:«معاشرت و همنشینی با بی خردان و افراد لاابالی سبب فساد و تباهی اخلاقی می شود» پس برای پرهیز از فساد باید از این جمع های شیطانی دوری کرد. چنان که عقلای سلامت خود را از قرار گرفتن در معرض ویروس های سلامت سوز، نگه می دارند و باز همان گونه که هیچ خردمندی نمی گوید یک بار و دو بار در معرض بیماری بودن، مشکل نمی سازد، نمی توان پذیرفت که گه گاهی هم نشین بدان شدن، بدی نمی آفریند و لو ظاهر زیبا داشته باشد که این هوشیار باش امام است که از مصاحبت و دوستی با افراد شرور [پرهیز] باید کرد زیرا، [این مصاحبت] همچون شمشیری زهرآلود و براق است که ظاهری زیبا دارد و اثراتش زشت و خطرناک است و این اگر هیچ پیامد سوئی نداشته باشد، جز همین هم نشینی، کافی است تا از آن پرهیز کنیم چون در روایات داریم که هر کس خود را شبیه قوم و گروهی کند، از آنان شمرده می شود. اگر این هم نشینی و تشبه به رضایت فرد از کردار آن جمع بینجامد که ماجرا سخت تر می شود و باید خود را برای عقاب آن کار آماده کند.

امام محمدتقی(ع) در این باره تصریح می کنند که «هر کسی کار زشتی را تحسین یا تایید کند در عقاب آن شریک است و این آموزه دین ماست که هر کس از کاری راضی باشد در شمار انجام دهندگان آن کار است لذاست که ما همواره برائت می جوییم از کردار بد افراد و به لحن بدکرداران زبان می گشاییم، همان گونه که دوست داریم کار نیک و نیک کرداران را و به دعا از خدا می خواهیم ما را در شمار نیکان قرار دهد و ... این نیز جلوه ای از سبک زندگی مومنانه است...

خراسان رضوی - مورخ سه‌شنبه 1391/07/25 شماره انتشار 18244/صفحه۶/جامعه

/ 0 نظر / 89 بازدید