روزه رضوی در روضه رضوی

 

روزه داری یک عبادت ناب و عارفانه است. به دور از ریا، یک عبادت ناب است و ریاسوز و انسان سوز. یک فرصت مبارک است برای بندگی و رازخوانی شیوه های دل بردگی. روزه یک عبادت فردی است که فرد را خالص می کند برای دوست و در عین حال عبادتی است که چشم روزه دار را به زوایای پیدا و پنهان جامعه نیز بیناتر می کند و احساس مسئولیت انسان را به جامعه و آحاد آن تعالی می بخشد. در منظومه کلام حضرت شمس الشموس علیه السلام نیز رمضان را و روزه را و روزه داری را جایگاهی چنین درخور است که می فرمایند:«اگر سوال شود، چرا انسان ها به روزه گرفتن، امر شده اند، جواب داده شود تا آن ها رنج گرسنگی و تشنگی را بشناسند و گرسنگی و تشنگی آخرت را دریابند و تا روزه گیرندگان، فروتن و خاشع و بی نوا شوند و به پاداش الهی نائل شده و از روی معرفت و مخلصانه در برابر گرسنگی و تشنگی صبر کنند و مستحق پاداش الهی شوند. به علاوه روزه موجب کنترل و شکستن بروز هوس های نفسانی شده و پند دهنده در دنیا خواهد شد و انسان ها را در برابر وظایف دینی خود فروتن و تسلیم می کند و به امور آخرت راهنمایی می کند و آنان با روزه گرفتن دشواری و رنج مستمندان و تهیدستان را می فهمند و به آن ها توجه می کنند و اتفاقات واجب را که خداوند به آن ها تکلیف کرده به آن ها می رسانند.بحارالانوار، ج۹۶، ص۳۷۰ /منبع: کتاب داستان هایی از کرامات امام رضا(ع)

نگاه در انوار این کلام حضرت شمس الشموس علیه السلام، انسان را به تامل وامی دارد و این تامل، پرده ها را یکی از پس دیگری از جلوی چشم کنار می زند تا ببیند، تا دیدن را به فهمیدن ارتقا دهد و تا فهمیدن را هزینه کلاس بندگی کند و گامی فراتر نهد. آری نگاه به روزه وقتی «رضوی» شد، نتیجه آن نیز «رضایت» خواهد بود، هم رضایت حضرت خالق و هم به مقام رضا رسیدن بنده که در «ریاسوزترین» عبادت خود را براساس هندسه بندگی برمی کشد و هر چه قامت کشیده تر می شود، تواضع نیز در او اوج می گیرد و دستانش توان دستگیری افزون تری می یابد تا نیازمندان، این عیال خداوند را یاری گر باشد. او به فضل روزه ، چنان توشه برمی دارد که یک سال که یک عمر را به پرهیزگاری سپری کند و نه تنها دامن، که دل و دیده هم از هوس ها بشوید. خدا کند همه آنانی که اهل سحر و سحوری هستند و افطارنشین سفره رمضان مخصوصاً  خانه زادان و آفتاب نشینان حضرت رضا(ع) که افتخار تنفس در روضه رضوی دارند، توفیق بندگی مضاعف شود، در بهاری که لحظه لحظه اش، خود آیات عشق است. خدا کند...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1392/04/22 شماره انتشار 18451 /صفحه اول ۷/فرهنگی

/ 0 نظر / 92 بازدید