چمران ، سرمایه ملی

 
چمران، یک سرمایه ملی است. یک سرمایه ماندگار ملی است. یک سرمایه کم نشدنی ملی است. یک سرمایه ملی با هم افزایی مدام است. ابعاد شخصیتی او را می توان به عنوان یک مدل، یک الگو برای یک شهروند موفق نظام اسلامی مورد مطالعه قرار داد و به جامعه معرفی کرد. این که می گویم و تاکید دارم،«سرمایه ملی است» به جای این که «سرمایه ملی بود» از این روست که مصطفی چمران با شهادت نه تنها تمام نشده است بلکه در آغازی بی پایان و انجامی تمام نشدنی قرار گرفته است و نه تنها امروز که فردا و فرداها هم می توان از او گفت از او نوشت و او را به عنوان یک انسان موفق، سرمشق دفتر کسانی نوشت که می خواهند موفق باشند و موفقیت را نه تنها برای خود بلکه توفیقی الهی برای خدمت به جامعه بدانند و بخواهند و به کار گیرند. لذا باور دارم حتی برای تحقق سند چشم انداز ۱۴۰۴ باز هم باید دکتر مصطفی چمران را مطرح کرد که همه شاخص های مطلوب این سند بزرگ را در شخصیت این دانشمند اخلاق گرای ایثارگر، جامعه پذیر پرتوان، می توان یافت. روحیه تعاون او، از یتیمان جبل عامل تا جوانان لبنان و تا رزمندگان ایران را بر صراط مستقیم حق و حق طلبی گرد هم آورده است و کجا می توان «تعاونی» یافت براساس «بر و تقوی» که شاگردش بشود «سیدحسن نصرا...» و دلاوران شیعه در لبنان و دیگری شهید «ایرج رستمی» و خیلی شهدا و رزمندگان دیگر در ایران، کجا جمعی براساس نیکی و پرهیزگاری شکل می گیرد در اندازه «ستاد جنگ های نامنظم چمران» در ایران و دلاوران مقاومت اسلامی در لبنان؟ پس باید چمران را امروز بیش از همیشه ترویج کرد، بدون این که کوچک ترین عارضه ای داشته باشد.چه اگر سخن گفتن از افراد در قید حیات، با اما و اگرهایی مواجه است و برخی نگران امروز و فردای آنانند کسانی که با شهادت از این «قید حیات» آزاد شده و به حیات طیبه رسیده اند دیگر هیچ اما و اگری پیرامونشان نمی تواند باشد که اگر بود، باید در انتخاب خدا به تردید نگریست که شهید را خداوند برای خویش انتخاب کرده است و خود نیز -بنابر آموزه های دینی- جانشین او در خانواده است. پس گفتن از شهید، گفتن از یک شخص نیست، از شخصیتی است که خود را با خداوند تعریف کرده است و چمران نیز از بزرگان این مکتب و مدرسه بود و هست، لذا تحت بیمه شهادت قرار دارد و می توان پیرامون او با یقین قلم زد و سخن گفت، سبک اخلاقی او را شرح داد و مولفه های شخصیتی اش را فهرست کرد و برابر دید همگان به ویژه جوانان قرار داد. می توان او را به سان پرچم حق به اهتزاز درآورد و در تدوین سبک های مدیریتی او مسئولان امروز و فردا را هم بدان توجه داد. می توان از «خود»گذشتگی و از «آمریکا گذشتگی»او را سرمه چشم خیلی ها کرد و دل بریدن از میز، از پست و مقام را به خیلی ها که امروز به میزها دخیل می بندند و از پست ها دل نمی کنند و خوش تر دارند، جانشان گرفته شود تا مقامشان، یادآور شد. او دکترای فیزیک پلاسما و الکترونیک داشت، دروازه بهترین دانشگاه های جهان و بهترین امکانات دنیا به رویش باز بود و در ایران، در جمهوری اسلامی ایران هم می توانست در جامه وزارت بماند و خود را حتی برای ریاست جمهوری آماده کند، اما او نه در آمریکا ماند و نه در قید و بند پست و مقام. او از جنوب لبنان تا غرب و جنوب ایران، نفس به نفس مجاهدان داد و سرانجام، به عاقبت سعادت بار خود که شهادت بود رسید و جاودانه شد. حالا برخی مسئولان، به خود نگاه کنند و به مشی چمران... و در این تب تجمل و مقام پرستی و... چقدر جای دکتر مصطفی چمران خالی است تا به کلام ملهم از بعثت و آیات قرآن، خیلی ها را برانگیزد به مومنانه زندگی کردن، مومنانه مسئولیت داشتن... اما نه، جای چمران، خالی نیست، جای هیچ شهیدی خالی نیست و خداوند خود عهده دار کفالت آنان است و قرآنش پیغام همه شهیدان به همیشه تاریخ و همه آدم هاست که مومنانه باید زندگی کرد... چمران یک سرمایه ملی است. مثل همه شهدا...
خراسان - مورخ چهارشنبه 1391/03/31 شماره انتشار 18147 /صفحه اول و۲
/ 0 نظر / 103 بازدید