چراغ کوچه و ظلمت خانه

 "کوچه روشن کن و خانه تاریک کن" این را به آدم هایی می گویند که در میان مردم کلام گرمی دارند و رویی خوش، اما در خانه، گره ابروانشان چنان کور می شود که مساحت پیشانی شان را هم تغییر می دهد و طعم زبانشان را همه عسل های عالم هم شیرین نمی کند. در مواجهه با مردم ترازوی منطق اند و در خانه ترازویی که فقط یک کفه دارد. با مردم چنانند که شوق بر می انگیزند و مجلس می آرایند و در خانه شوق می کشند وبزم خانوادگی را به رزمگاه تیر و طعنه تبدیل می کنند . در میان مردم و در کوچه دل امیدند ولی در خانه هر نگاهشان کبریت می شود برای سوختن امید.

 دل سوزی!

 در کوچه" برای" مردم "دل می سوزانند" و در خانه "از" خانواده "دل می سوزانند" و در ظاهر هردو "دل سوختن" است اما این کجا و آن کجا؟ به قصه سیاهی فلفل و خال مه رویان می ماند این دل سوزی! منصفانه اگر بخواهیم در باره این قبیل آدم ها داوری کنیم یک 20 دارند و یک – 0-، به شخصیت اجتماعی شان باید آفرین گفت و نسبت به شخصیت خانوادگی شان باید تاسف خورد و البته یاد شان آورد که سکه شخصیت خویش را چنان باید بسازند که روی خانه مثل روی بیرون از خانه شود .

 حدیثی از امام رضا ( ع )

 مولا امام رضا (ع) در این باره می فرمایند:"نیکوترین مردم از نظر ایمان، خوش خلق ترین و با لطف ترین آنها نسبت به اهل خویش است" یعنی در ترازوی ایمان هم سنگ محک، سنگ سنگین محک، اخلاق خانوادگی است. به یاد آوریم ماجرای به خاک سپاری یکی از اصحاب را توسط رسول مکرم(ص) که مادرش به شوق، به پسر مرحومش از"بهشت گوارا" گفت چون پیامبر(ص) او را در گور نهاده بود اما از پیامبر(ص) شنید که اورا گور به سختی می فشارد چون نسبت به اهل بیت خویش ، اخلاقی خوش نداشته است.

 با روی خوش به خانه بروید

 بله نه تنها این جهان که حتی گور نامهربانی می کند با کسی که با اهل خویش نامهربان باشد. برخی را باید گفت کسی ابروی گره خورده را نمی خرد آنچه بالاترین قیمت را دارد و مردم برایش سکه قیمتی محبت را می پردازند ، مهر است و لبخند .این کلا در خانه گران تر خریده می شود تا کوچه. پس مهر را و محبت را هر روز با خویش به خانه ببریم....

خراسان - مورخ شنبه 1394/06/14 شماره انتشار19061 /صفحه3/خانواده/ چاردیواری

/ 0 نظر / 94 بازدید