عرفه و قربان، از مناسک تا معارف

 عرفه ما را به معرفت، کمال می بخشد و دعای عرفه سید الشهدا(ع) نقشه راه عبودیت را ترسیم می کند. اینکه بر اهمیت عرفه و دعا و مراسم و مناسک این روز تاکید می شود از آن روست که انسان را در مسیر بندگی، گامی چند به پیش می برد آنگونه که در شب قدر، به پیش گام برمی داریم و صاحب جاه می شویم.عرفه را باید قدر دانست تا در تقدیر عشق قرار گرفت و باید با انجام مناسک آن، به معارف آن رسید و خود را برای عید قربان آماده کرد. عیدی که ابراهیم را امامت بخشید بعد از آنکه ذبیح الله، اسماعیل نبی را، پسر خویش را ، جان خویش را، همه خویش را به قربانگاه برد. آن روز کارد، نبرید. آن روز، فدیه آمد و قربانی، سنت حج شد و بعد سنت کسانی که برمدار حج، زندگی را سامان می دادند . امروز اما از آن امتحان الهی، سرخطی مانده است برای ما تا کلاس نشین درس زندگی باشیم در شهر و دیار خویش. شاید رسم قربانی کردن در خراسان جنوبی ما هم، کلمه ای از همین کلاس باشد که به یاد درگذشتگان، گوسفند قربانی می کنند. این رسم، جلوه های زیبایی دارد که انسان را نسبت به معرفت پیشینیان، به تأمل وامی دارد تا به بزرگی آنان بیشتر پی بریم؛ طبق رسم پیشینیان، در سال های اول بعد فوت فرد، میراث دارانش، گوسفند قربانی می کنند در حالی که خویشان، از بامداد عید در خانه صاحب قربانی اند و سنت عزا برپا می دارند. دیگر مردم روستا یا محل هم به تعزیت اموات تازه می روند و سپس گوسفندان ذبح می شوند و گوشت آنان، قطعه، قطعه می شود به تعداد همه خانواده های آبادی با خانواده های مورد نظر در شهر. آنگاه بانوان خانواده، به ترتیب، گوشت ها را در سینی می چینند و خانه به خانه را می روند و گوشت را می دهند و می روند. خوبی این کار آن است که در توزیع گوشت میان فقیر و غنی فرقی نیست. همه به یک اندازه سهم می برند و نه فقیر احساس کهتری می کند و نه غنی، در احساس برتری می تواند بنشیند. همه با یک چشم دیده می شوند و یک جور مورد تکریم قرار می گیرند . البته برخی ها سهم خویشاوندان مرحوم را ویژه در نظر می آورند. که می تواند ریشه در قاعده الاقرب فالاقرب باشد اما همه را بر سر این سفره صلایی و سهمی هست تا یاد در گذشتگان به فاتحه ای توسط زندگان گرامی داشته شود. این سنت در گذر زمان و توسعه شهر نشینی تغییراتی هم کرده است از جمله اینکه نهادهای خیریه و بهزیستی و .....نقش هم محلی ها را برای دریافت گوشت بر عهده می گیرند و برای مجموعه های تحت سرپرستی خود از قربانی و نذورات شهروندان استفاده می کنند. به هر روی، قصد و نیت افراد، انفاق به نام و یاد عزیز در گذشته است در هم نوایی با حاجیان تا هم نام اموات، احیا شود و هم مردمان سرزمین های دور نیز به نوعی همراهی خود را با حاجیان نشان دهند. این مناسک ، ارزشمندی افزون تر می یابد وقتی ما را با معارف عرفه و حج و کربلا آشنا می کند. ان شاغلان بتوانیم با درک درست از این مناسک، دروازه ای به معارف باز کنیم و در ساحت عبودیت گامی بلند به پیش برداریم که همه مناسک و معارف برای این است که ما را به خدا نزدیک کند. ان شاالله ما هم بتوانیم خود را در مسیر خدا قرار دهیم و زندگی کنیم....

ب / شماره 3429 / پنجشنبه  9 شهریور 1396/ صفحه اول و 3

/ 0 نظر / 99 بازدید