یک تقویم خاطره و یاد بزرگان این دیار

 
از تقویم ۹۲ هم چند برگی بیش نمانده است و ما در واپسین روزهای دهه دوم اسفند هستیم. دیروز که داشتم برگ ها را می شمردم، با برگ های گوناگون یاد چهره ها و خاطرات گوناگون هم افتادم، یاد مردان علم و عمل که در دیار امام رضا(ع) مثل ستاره بودند که راه خورشید را نشان می دادند ستاره هایی که اگرچه در جغرافیای متفاوت علمی بودند، اما بر مدار خورشید همه علوم، حضرت شمس الشموس می چرخیدند، از او نور می گرفتند و به شکرانه، بازتاب می دادند روشنی را. یاد بزرگان حوزه علمیه که در این سال ها، چشم بستن شان ثلمه ای بود برای اسلام، بزرگانی چون حضرات آیات، مروارید، فلسفی، بنی هاشمی و ... کلاس درس شان یک آسمان ستاره بود و یک زمین پر از درخت های پرثمر که میوه هاشان کام جان آدمی را شیرین می کند. در دانشگاه هم جای خالی بزرگانی به چشم می آید، که بودن شان چراغ جان بود و نوردیده، بزرگانی همچون استاد علامه سیدجلال الدین آشتیانی، مدیر شانه چی، صانعی، سیدی علوی و ... که باز هر کدام، در زمین ضمیر ذهن دانشجویان، بهشت خلق کردند.

تقویم را ورق می زنم و یادم می آید، پزشکان بزرگ، مهندسان توانمند، قهرمانان پهلوان و هنرمندان فرهیخته فراوانی که زمین را در حسرت خویش گذاشتند و آسمانی شدند. که بودن هر کدام شان، آدمی را بر دریایی از فضیلت می نشاند، اما رفتن شان باید نگاه «انسان» را به بلندای انسانیت باز کند و بیاموزیم از مرگ این بزرگان، زندگی را که باید بر مدار زندگی باشد و بر مدار خوبی و نیکی و نیکنامی که راز جاودانگی است، چه خوش گفت شیخ اجل سعدی شیرازی که؛

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آن است که نامش به نکویی نبرند...

و اینان همگان زندگان جاوید شدند، چون با خوب رفتاری و نیک کرداری، در نام نیک جاودانگی یافتند.

تقویم را ورق می زنم و یاد مرد زمان و تقویم می افتم، استاد جاودان یاد، دکتر تقی عدالتی که فراوان اثر داشت و فراوان خبر نیز هم، یادگارانش پرشمار بود و از آن جمله تقویمی که ساعات و اوقات شرعی را مشخص می کرد و ما بسیارمان، نماز و روزه خود را براساس تقویم او آغاز و پایان می گذاشتیم و تا اذان آواز می شود و «ساعت الیل»ها هم افق نگاه روزه داران است، یاد دکتر عدالتی هم، میهمان زلال ترین خاطرات مردمان این حوالی است.

از تقویم ۹۲، تنها ۱۳ برگ مانده است اما هر برگ را برگ درختان سبز باید شمرد همان‌که شاعر، به اشارت فرموده است؛

برگ درختان سبز در نظر هوشیار

هر ورقش دفتری است، معرفت کردگار

و خدا کند، این اشارت ها ما را به صاحب آیات و اشارت ها برساند و خدا کند جوری زندگی کنیم که از صاحب اشارت بشارت ارجعی الی ربک بشنویم و پر بکشیم...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1392/12/17 شماره انتشار 18642 /صفحه۵/فرهنگی

/ 0 نظر / 89 بازدید