پیش نیاز زندگیِ موفق!

نشانه ها در عالم فراوان است. نشانه شناس باید بود ته راه را به مقصد رساند. اصلا خداوند حکیم و خبیر، در همه راه ها نشان و آیت گذاشته است تا انسان را به زندگی بهتر هدایت کند و او را با کارنامه ای مقبول به سوی خویش بخواند. او ما را به زمین فرستاده است تا خود را بسازیم و اندوخته ای قابل، بیافرینیم و به جایگاهی برسیم که آسمان مشتاق ما شود. بله، نشانه ها فراوان است و باید بدان توجه کرد و در زندگی نیز از آن بهره برد. من از این نگاه که یک انسان ظریف نگر به تخم مرغ داشت، خیلی خوش آمد. همین تخم مرغ معمولی که نیمرو می کنیم و یا املت می خوریم. اما همین کالای معمولی، در خود رازی دارد که باید خوانش اجتماعی از آن داشت. او نوشته بود؛ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ همین در بسته و سر بسته سفید، ﯾﮏ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ !..

ﻭﻗﺘﯽ ﺷﮑﺴﺘﯿﺶ ، ﺩﻭ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ !..این البته یک گزاره طبیعی است. همه می دانیم که تخم مرغ تا سالم است، به یک رنگ می بینیم و چون شکسته شد، سفیده را در کنار زردی خواهیم دید. تا این جای کار یک ماجرای ساده است اما نکته ای که توجه می دهد جالب است؛ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﯾﮏ ﺭﻧﮓ ﺑﺎﺷﺪ .این یعنی باید مراقب رفتار مان باشیم تا دلی نشکنیم که گاه این شکسته ها مثل براده های آهن، خطرناک می شود.

اگر حوصله نگاه به بیرون و تجزیه و تحلیل و درس آموزی نداریم، نمی خواهد جای دوری برویم. نگاهی به دستِ خودمان بیندازیم که به ما چسبیده است. ببینیم و تامل کنیم که انگشت های ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﯾﮑﯽ ﮐﻮﭼﮏ ، ﯾﮑﯽ ﺑﺰﺭﮒ. ﯾﮑﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﯾﮑﯽ ﮐﻮﺗﺎﻩ. ﯾﮑﯽ ﻗﻮﯼ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺿﻌﯿﻒ. ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ نمی کند. ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﻟﻪ ﻧمی کند ﻭ ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻧمی کند. ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ می ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ می کنند اما ﮔﺎﻩ ﻣﺎ انسان ها ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢ , ﻟﻬﺶ می کنیم ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﭘﺎﯾﯿﻨﺘﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ می پرستیم. کاش از انگشت ها مان می آموختیم رسمِ هم نشینی را. یاد می گرفتیم تقسیم وظایف و تشریک مساعی را. این می توانست و می تواند بسیار به ما کمک کند. وقتی که انگشت وار در کنار هم باشیم، مشکلات هرچند هم که مهم باشند و بزرگ، در برابر اراده ما کم می آورند و در برابر قدرت ما می شکنند اما شما تصور کنید که اگر میان انگشت ها اختلاف بیفتد، آیا انجام کاری را می توان متصور بود؟ نه، نمی شود. با هم بودن و همراه بودن است که قدرت آفرین می شود پس در جامعه و در کنار آحاد آن، مشی همراه برگزینیم تا این گزیده کاری، امور را اصلاح کند. به این نکته ظریف هم عنایت کنیم که اصلا ﺷﺎﯾﺪ به خاطر ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎﺳﺖ، ﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﺪﺍﯼ ﻣﺎ ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺁﻓﺮﯾﺪ. ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺬﺕ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ درخواهیم یافت و مشکلات هم خواهند فهمید که در برابر این اتحاد باید کوتاه بیایند و خواهند آمد. به نگاهِ آغاز سخن برگردیم؛ به نشانه ها توجه کنیم و درس بگیریم و به کار بندیم که مزرعه آخرت برای مدتی کوتاه در اختیار ماست اما باید ذخیره ابدیت ما را فراهم کند پس ساده نگیریم امور را و با طرح و نقشه کاشت و داشت و برداشت به زندگی و تعاملات مان نگاه کنیم. این عاقلانه تر نیز هست حتی اگر به آخرت باوری نباشد. در همین دنیا هم نشانه شناسی، پیش نیاز زندگی موفق است.


ب / شماره 3931 / دوشنبه 27 خرداد 1398 / صفحه و اول و 3

https://birjandemrooz.com/?p=4756

 


/ 0 نظر / 17 بازدید