امتحان، فرصت است

 بلا و ابتلا، فرصت ساز می تواند باشد اگر نگاهی نو داشته باشیم به این مقوله ها. شاید در گام اول بر زمین مان زند اما باور مؤمنانه می تواند از آن فرصتی نیکو برای برخاستن بسازد. این برخاستن که در پی خواستن باشد به ساختن هم منجر می شود. برخی از بلا ها هم آلارم دهنده و یادآورند و گاه چنان مقدر می شود که به افراد بچشاند حاصل کارشان را تا متنبه شوند. این تنبه بخشی در حوزه های طبیعی هم بسیار به چشم می خورد از سیل و زلزله و… که در جای خود نتیجه مواجهه ما با طبیعت است. امام علی (ع) در خطبه ۱۴۳ نهج البلاغه ناظر به همین موضوع می فرمایند: “إِنَّ ا… یَبْتَلِی عِبَادَهُ عِنْدَ الْأَعْمَالِ السَّیِّئَهِ بِنَقْصِ الثَّمَرَاتِ وَ حَبْسِ الْبَرَکَاتِ وَ إِغْلَاقِ خَزَائِنِ الْخَیْرَاتِ، لِیَتُوبَ تَائِبٌ وَ یُقْلِعَ مُقْلِعٌ وَ یَتَذَکَّرَ مُتَذَکِّرٌ وَ یَزْدَجِرَ مُزْدَجِرٌ” به این معنا که ؛ “ایزد تعالى بندگانش را که مرتکب اعمال ناشایست شوند، به کاسته شدن میوه هاشان و نگه داشتن برکات از ایشان و فرو بستن خزاین خیرات به روى آنان مى آزماید. تا توبه کنندگان توبه کنند و گناهکاران از گناه کردن باز ایستند و پندگیرندگان پند گیرند و آن که اراده گناه کرده و منزجر گردد.” در جای دیگر هم امام علی می فرماید:” اذا رَاءَیْتَ ا… سُبْحانَهُ یُتابِعُ عَلَیْکَ النِّعَمَ مَعَ الْمَعاصى فَهُوَ اسْتِدْراجٌ لَکَ.” یعنی هـر گـاه دیـدى خـداوند با وجود گناهان ، پیوسته به تو نعمت مى دهد، به هوش باش که آنها براى تو نوعى غافلگیرى و مرگ ناگهانى است.

سنت استدراج از خطرناک ترین سنت هاست که او را به خودش وامی گذارد تا در باتلاق فرو رود. تمیز کردن عینک و پیراهن و فرش فرق می کند. استدراج حکایت آن فرش است. با این نگاه است که می گوئیم قدر تنبه ها را باید دانست. اگر دست از معصیت برنمی دارید و خدا نعمتش را دریغ نمی کند ، بترسید که استدراج است. باید ترسید از هنگامی چنین. بلا برای یادآوری و جمع کردن انسان هرچه زودتر بهتر است. قسم دوم بلا، تطهیری است. الان مشغول گناه نیستم اما گناهانی در اعمالم مانده و توبه نکرده ام و آثار گناه با من هست. بلا می آید و آن را می شوید. امام رضا(ع) فرمود بیماری برای مؤمن تطهیر است. امام علی می فرماید: اذبتلی ا… عبد اسقط عنه الذنوب بقدر علته. به اندازه بیماری اش گناهانش پاک می شود. در پاییز بیماری، برگ های گناه می ریزد. امام باقر(ع) فرمود: “ان ا… عزوجل اذا کان من امره ان یکرم عبدا و له ذنب ابتلاه بالسقم فان لم یفعل ذلک له ابتلاه بالحاجه فان لم یفعل به ذلک شدد علیه الموت لیکافیه بذلک الذنب قال و اذا کان من امره ان یهین عبدا و له عنده حسنه صحح بدنه فان لم یفعل به ذلک وسع علیه فی رزقه فان هو لم یفعل ذلک به هون علیه الموت لیکافیه بتلک الحسنه.” با این ترجمه که؛ به درستی که خدای عزوجل چون امر و اراده اش این باشد که بنده‌ای را گرامی دارد، در حالی که او گناهانی مرتکب شده باشد [که استغفار و عمل صالحی برای جبرانش نداشته باشد!]، او را به بیماری مبتلا گرداند، و اگر به این کار مبتلایش نکند، او را به حاجت و نیازمندی و پریشانی گرفتار سازد، و اگر این کار را با او نکند، مُردن را بر او سخت گرداند، جانش به سختی گرفته می شود، تا آنکه گناهان او را به واسطه این امور در همین دنیا جزا دهد. و اگر از اراده آن جناب این باشد که او را [به واسطه کفر و گناهانش] خوار گرداند، و او را در نزد آن جناب کار نیکی باشد، بدنش را صحیح گرداند و پیوسته تندرست باشد، و اگر این را با او نکند، بر او در روزیش وسعت دهد، و اگر آن جناب این کار را با او نکند، مُردن را بر او سهل و آسان گرداند که جانش را به بگیرد، تا آنکه جزای آن کار نیکش را در همین دنیا به او بدهد.” روشن است که بلاها می آید تا گناهان را بشوید و انسان را به سر خط بندگی برگرداند. این را قطعا باید فرصت دید تا به بهره مؤمنانه رسید….


ب / شماره 4038 / چهارشنبه 8 آبان 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11718


/ 0 نظر / 739 بازدید