زشت و زیبا به هم می رسند!

یک ضرب المثل قدیمی بود میان مردم منطقه خود ما که آدمی را به تامل وامی داشت ،اما برای جوانان قابل هضم نبود. بزرگ ترها با نگاهی پیر اندر جوان ،می گفتند: آنان که می دویدند، آنان که می تپیدند، همه به هم رسیدند! ما اما برای مان پذیرفتنی نمی نمود و آدم ها را نشان می دادیم که؛ ببینید فلانی به کجا رسید و بهمانی الان کجاست؟ پس هرکس به اندازه تلاش خود به نتیجه می رسد. درست هم می گفتیم اما بزرگ تر ها هم درست تر می گفتند چون نگاه شان بلندتر بود و فراتر از امروز را می دیدند. انان تاکید داشتند که در عین تلاش باید زندگی را آسان گرفت نه اینکه برای رسیدن به فردا، امروز را به جهنم تبدیل کرد. من اما همچنان بر مدار تلاش، به این ضرب المثل می خندیدم تا این که سال ها آمدند و رفتند و خود نزدیک شدم به موضعی که بزرگ تر ها بودند و تاملاتی که داشتند. الان می بینم آنان چقدر دور دست ها را خوب می دیدند. در فضای مجازی هم به پستی برخوردم که آن ضرب المثل را برایم زنده کرد. در آن مطلب، با تاکید بر ضرورت دریافت امروز و آسان گیری زندگی، نوشته بود؛

در ٤٠ سالگی افراد با تحصیلات کم و زیاد مثل همند ( البته در حوزه مسائل اقتصادی. حتی برخی افراد با تحصیلات کمتر پول بیشتری در می آوردند.)

در ٥٠ سالگی زشت و زیبا مثل هم اند ( مهم نیست چقدر زیبا باشید. توی این سن چروک ها و لک هاي تیره رو نمی شود مخفی کرد.)

 در ٦٠ سالگی مقام بالا و پایین مثل هم اند (بعد از بازنشستگی حتی یه پادو هم از نگاه کردن به رییسش اجتناب می کنه.)

در ٧٠سالگی خونه ی بزرگ و کوچک مثل هم اند (تحلیل مفاصل، سختی حرکت، فقط یه محیط کوچیک برای نشستن لازمه)

در ٨٠ سالگی پول داشتن و نداشتن مثل هم اند (حتی موقعی که بخواین پول خرج کنین نمی دونین کجا خرجش کنین)

 در ٩٠ سالگی خواب و بیداری مثل هم اند (بعد از بیداری نمیدونين چیکار كنين )

دوباره بخوانید همین شش خط را که به اندازه 60 سال، عمق دارد. حالا شما به این نگاه نزدیک نمی شوید که چقدر قدیمی ها دقیق می گفتند و به این نتیجه نمی رسید که امروز را باید غنیمت دانست و تلاش کرد و روزهای بعد را آسان گرفت؟ که "سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت گیر." پس آسان بگیریم و توجه داشته باشیم که هزار معما در هر روز مان کار گذاری نشده است تا تکلیف حل کردن آن را داشته باشیم. بدانیم که در طولانی مدت خیلی شبیه هم می شویم پس امروز یک دیگر را بیشتر و بهتر بشناسیم تا در فصل عمل، از توان و ظرفیت های یکدیگر استفاده کنیم. نگذاریم فشارهای زندگی ما را به فراموشی زندگی بکشاند بلکه، فشار ها و استرس ها را فراموش کنیم تا زندگی، جلوه های زیبای خود را به ما هدیه کند.....


ب / شماره 3741 / سه شنبه 17 مهر 1397 / صفحه اول و 3/


/ 0 نظر / 27 بازدید