در سوگ میهمانانی که نیامدند

برای قربانیان زلزله کرمانشاه؛

 مهربانی صفتی است که در بسم الله الرحمن الرحیم، آموخته ایم. اصلا همه آغاز ها را مهربانی برای ما تحریر می کند در شرح بسم الله. ما را با نسبت رافت امام رئوف می شناسند. امامی که محبت اش سفره ای است که به اندازه همه زمین گسترده است. ما خانه زادان حضرت رضائیم و این روز ها، چشم به راه مردمان همه مناطقیم در آخر سفر اما دریغ و درد که مرگ و زلزله، بلیت برخی هموطنان ما را باطل کرد. ما چشم به راه شان بودیم اما چشم ها و راه ها به حسرت نفس شان دچار شدند و ما در ماتمی نشستیم که با لطف امام مهربانی ها می توان از آن برخاست.

ما سوگوار میهمانان نیامده ایم، پس حق داریم گریبان بدریم وقتی یقه برادر ما زیر آوار پاره می شود. ما را توان تحمل درد و داغ هیچ انسانی نیبست چه رسد که هموطن و هم نوع مان هم باشد. ما را مرام این است که حتی اگر انگشت هم وطنی خراش بردارم، چشم های ما به اشک می نشیند و بغض پنجه بر گلوی مان می کشد چه رسد که زلزله در زمین بنشیند و مرگ بر زندگی آوار شود.
بغض ها در گلو شکسته است و اشک  از دیده و دل می بارد در ماتم غرب نشینان وطنم ایران حتی اگر ما در شرق به سلامت ایستاده باشیم. وقتی انسانی در غرب بر زمین افتد ، ما در شرق، می شکنیم و اندوه نشسته بر دل های مردمان این حوالی از داغی است که غرب نشینان ایران را بر دل نشسته است.
 اگر چه جغرافیا میان ما هزار فرسنگ فاصله انداخته باشد. ما را دل ها چنان به هم نزدیک کرد و محبت ها در هم تنیده است که گویی یک پیکریم. 80 میلیون جان در یک پیکر و شاید یک روح در 80 میلیون پیکر. فرقی نمی کند، ما همه "ایران" ایم. ایران برای ما "روز و روزگار" هم هست. همانکه شیخ اجل، سعدی شیراز فرمود؛
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضو ها را نماند قرار
...و بی قراریم. بی قرار شب های سرد غرب و خانه ای که نیست. بی قرار کودکی که مانده است و مادری که نیست. بی قرار مادری که مانده است و کودکی که نیست. بی قرار کودکی و مادری که مانده اند ومرد خانه ای که نیست. بی قرار مردمی که زخم خورده اند. بی قرار زخم ها و درد های بی قرار. اما این بی قراری باید به انرژیی تبدیل شود سازنده، باید به توانی بدل شود آرامش بخش. باید ما را، همه مارا سر خط کمک بیاورد.
این درست که حکومت باید تمام قد به یاری و خدمت بر خیزد. باید زندگی را از زیر آورار مرگ، بیرون بکشد . باید دوباره بسازد ویرانه ها را تا زندگی دگر باره در آن دیار جاری شود و یتیم های این فاجعه، فقط درد یتیمی و کجروحان فقط درد زخم داشته باشند و دیگر غم ها به همت حکومت باید از میان بر خیزد نه اینکه کوچک ترین داغ و درد ما جرا یتیمی و بی سر و همسری و بی فرزندی و زخم و درد باشد. نه، حکومت باید نقش خود را ایفا کند که با فرمان رهبر انقلاب و تلاش و تکاپوی دولت، چنین هم خواهد شد اما ما مردمان کشور مهربانی هستیم.
 اهالی دیار محبت ایم. حتی اگر همه کارها را هم حکومت انجام دهد ما نمی توانیم برجای بنشینیم وقتی هموطن ما به درد ، ایستاده است. پس آماده ایم تا هرجا و هرگونه که مسئولان امر صلاح می دانند برادری خود را ثابت کنیم. اگر خون می خواهند، هستیم و اگر کمک باید جمع شود باز هم هستیم و برادری را ، رفاقت را تمام می کنیم هم برای هموطنان خود و هم اگر زلزله زدگان عراق و کویت و هرجای دیگر نیازمند یاری باشند، ما هستیم...

خبرگزاری رضوی / دوشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۶ / ساعت ۱۴:۲۲

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/20910/

/ 0 نظر / 96 بازدید