زندگی را حساب و کتابی باید

در راهبرد امام کاظم(ع)؛

 

مومن اصلا باری به هر جهت زندگی نمی کند. نمی تواند چنین باشد وقتی دین برای لحظه به لحظه اش هم برنامه دارد و هم حساب و کتاب. معصومان(ع) از پیمبران تا ائمه همواره این را به یادمان آورده اند و حدیث خوانده اند تا نو به نو به ما یادآوری کنند که زندگی را، لحظه به لحظه اش را باید بر مدار حساب بپیماییم چه زندگی که حساب نداشته باشد به طور قطع نخواهد توانست بر اساس طرحی شکل بگیرد که کتاب، برایش می نویسد.

 این را هم در لسان روایت از معصومان فراوان خوانده ایم و از مولود نورانی امروز، امام کاظم (ع) که به روایتی، تولدشان است می خوانیم که؛ لَیسَ مِنّا مَن لَم یُحاسِبْ نَفسَهُ فی کُلِّ یَومٍ فَإنْ عَمِلَ حَسَناً استَزادَ ا... و إنْ عَمِلَ سیّئاً اسْتَغفَرَ ا... مِنهُ و تابَ اِلَیهِ یعنی از ما نیست کسی که هر روز حساب خود را نکند، پس اگر کار نیکی کرده است از خدا زیادی آن را بخواهد و اگر بدی کرده، از خدا آمرزش طلب نموده و به سوی او توبه کند.

( اصول کافی ج ۴ ص۱۹۱) خب، انسانی که می خواهد خود را با امام و جریان امامت تعریف کند وقتی با هشداری چنین رو به رو می شود که می تواند به قطع این رحم معنوی دچار شود به قاعده بیدار می شود و خود را در مداری قرار می دهد که امام می فرماید.

به نفس حساب کشی از نفس خود هم بسنده نمی کند بلکه در برابر کار نیکی که انجام داده است نه تنها مغرور نمی شود و کار را تمام شده نمی داند و بر سفره طلبکاری از خدا نمی نشیند بلکه دست طلب برای زیادت آن خوبی دراز می کند و از خداوند فرصت بیشتر و روزی نیک کرداری طلب می کند و اگر خدای نکرده، گناهی از او سر زده باشد زبان به استغفار می گشاید و به توبه عملی همت می کند چه توبه فقط زبانی نیست بلکه عملی است و اولین گام آن، جبران آن گناه است در حق خلق.

یعنی اگر گناه جنبه اجتماعی و حق الناس دارد به جبران ضرر و زیان وارده برمی خیزد و اگر فقط جنبه الهی داشته باشد با توبه و انجام اعمال نیک، صداقت در توبه را نشان می دهد.

امام کاظم(ع) علاوه بر ضرورت حسابگری، بر ضرورت حرکت به سمت خوبی ها نیز تاکید دارند و همسانی دو روز فرد را هم بر نمی تابند بلکه از لسان مبارک ایشان می خوانیم: مَنِ استَوى‏ یوماهُ فَهُوَ مَغبُونٌ به این معنی هشدار دهنده که؛ هر کسى که دو روزش مساوى باشد (و روز بعد بهتر از روز قبل نباشد) مغبون است. (بحار الأنوار،ج ۷۸،ص۳۲۶،ح۵) یعنی انسان باید مدام در طریق بهتر شدن گام بردارد و برای یک روز هم حق توقف ندارد. این طرحی است که امامت برای تعالی انسان می نویسند حال اگر ما به واقع در این طرح حرکت کنیم آیا روزگارمان بهتر نخواهد شد؟ آیا این همه سختی و مشقت و نازیبایی که می بینیم نباید به ما بفهماند که خارج از طرح و راه داریم مسیر را اشتباه می رویم؟ فکر می کنم پاسخ عملی به این پرسش ها باید ما را به صراط مستقیم امامت برگرداند و بر ایمان عملی ثابت قدم کند.


خراسان جنوبی / شماره : 2797 / چهارشنبه 10 شهريور-۱۳۹۷ / صفحه اول و 5/ فرهنگی

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=19903&pid=5&type=0

file:///C:/Users/asadi-g/Downloads/5%20(7).pdf

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/newspaper/page/19903/5/194889/0 

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/194889


/ 0 نظر / 88 بازدید