شده بودم یک بازنده تمام عیار تا این که...

قسمت دوم

کنار دریای نور

استاد الهی خراسانی، می گوید و می گوید و پنجره ای فراروی نگاهم باز می شود و به یاد چهره نورانی آیت ا... صفایی حائری یا همان «عین . صاد» خودمان می افتم که همه چیز را ذیل نگاه و کرامت و امانت داری امام رضا(ع) معنا می کرد، اصلاً بخش زیبایی از حیات طیبه او به سفرهای مشهد تعلق داشت. چرا که پایان ماه و اول ماه بعد خود را به مشهد می رساند.

می گفت: اگر جسم با ۲ روز حمام نرفتن بو می گیرد، روح با یک نیت بد سیاه و کدر می شود. به همین خاطر به امام رضا(ع) پناه می برد که در زیارت یک شنبه حضرت زهرا(س) آمده است: «انا قد طهرنا بولایتهم»؛ ما با ولایت آنان تطهیر می شویم. می گفت: زیارت امام رضا(ع) مثل حمام است و با این نیاز به درگاه امام می شتافت.

روزی یکی از دوستان مشهدی گفته بود: بیایید منزل ما خالی است. ایشان از آدرس خانه آن جوان پرسید و پاسخ شنید که مثلاً: نخریسی! فرمود: دور است. من جایی دور و بر حرم می خواهم. پرسیدند: چرا این قدر نزدیک؟ فرمود: آخر آلوده ها لب حوض می نشینند!

آن قدر یقین به رأفت و دست گشایشگر آقا داشت که وقتی گدایی در نزدیکی حرم امام رضا(ع) از او چیزی خواست، با آن همه دست و دل بازی محل نگذاشت و اعتنایی به او نکرد... و وقتی اصرار فقیر را دید، فرمود: بی سلیقه ای! آدم در کنار دریا از یک پیت حلبی آب نمی خواهد!...

نوع نگاه استاد و برخورد او، بر همه مخاطبی تأثیر می گذاشت و من مطمئنم از این پس آن سائل هم وقتی چشمانش به گنبد طلایی حضرت بیفتد، درخواهد یافت، نباید به سوی آدم های دیگر حتی اگر «مطلا» باشند دست دراز کند، بل او و همه ماها باید پنجه در خرمنی زنیم که خورشید هم از آن خوشه برمی گیرد و باید بخوانیم صلوات خاصه را که خورشید و ماه و کهکشان ها می خوانند؛

اللهّمَ صَلّ عَلی عَلی بنْ موسَی الرّضا المرتَضی الامامِ التّقی النّقی و حُجَّّتکَ عَلی مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثری الصّدّیق الشَّهید صَلَوةَ کثیرَةً تامَةً زاکیَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه کافْضَلِ ما صَلّیَتَ عَلی اَحَدٍ مِنْ اوْلیائِکَ.

و یادمان باشد، زیارت اگر تنها رقص لب ها باشد، لب جانمان از این «یم» جز به اندازه «نم» برنمی گیرد، از این دریا کسانی «مروارید» می گیرند که باور کنند همه خوبی ها از این آستان است و زیارت برایشان عرضه خویش و باورهایش در محضر امام باشد، آن گونه که در عصر ائمه مردم به محضرشان می رفتند و ایمان خویش را عرضه می کردند، تا امام به تأیید یا تصحیح آن بپردارند، خب امام که در باور ما ماناست و در زیارتنامه ها می خوانیم اشهد انک حی مرزوق.

پس حالا هم زیارت ما نزد امام زنده باید درس پس دادن و درس گرفتن برای فردا باشد، پس وقتی بر آستان آقا لب به سماع شهادت می آوریم که «اشهد انک تسمع کلامی و ترد سلامی...» باید احساس حضور، لبریزمان کند تا زیارت در ما جاری شود و ما را به «مقام زائر» مبعوث کند.

زائر و آینه

مقام زائر هم آن گونه که حجت الاسلام و المسلمین حاج علی اکبری می گفت، «مقام آینه» است؛ بگیرد و بدهد، نقش واسطه داشته باشد میان دریای نور و زمین های دورتر، میان دریا و چشمه های دورتر، میان حرم و آدم های دورتر. او اضافه می کرد افتخار مشهدی، افتخار زائر، توزیع محبت و سلام امام است به همه عالم و این خوش سعادتی است که نصیب هر کسی نمی شود، پس هر کسی را به این سرای و به این حرم و حتی شهر راه بود باید خویش را آینه کند تا بتواند، بدهد آن چه گرفته است. حجت الاسلام حاج علی اکبری ادامه می داد که زمین مشهد، قدمگاه حجت خداست و در میان همه کرات ممتاز است و زائر و مجاور هم با دریافت فیض زیارت ممتاز می شوند باز هم در میان خلایق... صحبت های استاد مرا به حرم می کشاند، در ازدحامی از نور، در طیف وسیعی از روشنی و زلالی، دیگر مثل قبل از شلوغی حرم فراری نمی شوم، به دنبال گوشه ای دنج نمی گردم، بلکه خود را به دریایی می سپارم که از قطره، قطره، آدم های عاشقی شکل گرفته است که به هر زبان و نژاد، یک دل و یک عشق به زیارت آمده اند؛ من هم دل به دل آنان می دهم و هم واژه آنان می شوم که رو به ضریح مطهر می خوانند؛ أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَ أَشْهَدُ أَنّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَنَّهُ سَیِّدُ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ وَ أَنَّهُ سَیِّدُ الْأَنْبِیَاءِ وَ الْمُرْسَلِینَ اللهمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ وَ رَسُولِکَ وَ نَبِیِّکَ وَ سَیِّدِ خَلْقِکَ أَجْمَعِینَ صَلاةً لا یَقْوَى عَلَى إِحْصَائِهَا غَیْرُک.َ اللهُمَّّ صَلِّ عَلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ عَبْدِکَ وَ أَخِی رَسُولِکَ الَّذِی انْتَجَبْتَهُ لِعِلْمِکَ وَ جَعَلْتَهُ هَادِیا لِمَنْ شِئْتَ مِنْ خَلْقِکَ وَ الدَّلِیلَ عَلَى مَنْ بَعَثْتَهُ بِرِسَالاتِکَ وَ دَیَّانَ یَومِ الدِّینِ بِعَدْلِکَ وَ فَصْلَ قَضَائِکَ بَیْنَ خَلْقِکَ وَ الْمُهَیْمِنَ عَلَى ذَلِکَ کُلِّهِ وَ السَّلامُ عَلَیْهِ وَ رَحْمَةُ اللَهِ وَ بَرَکَاتُهُ.

اللهمَّ صَلِّ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ نَبِیِّکَ وَ زَوْجَةِ وَلِیِّکَ وَ أُمِّ السِّبْطَیْنِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ الطُّهْرَةِ الطَّاهِرَةِ الْمُطَهَّرَةِ النَّقِیَّةِ [التَّقِیَّةِ] الرَّضِیَّةِ الزَّکِیَّةِ سَیِّدَةِ نِسَاءِ اَلعَالمینَ وَ سَیِّدَةِ نِساءِ اَهلِ الجَنَّةِ مِنَ الخَلقِ اَجمَعِینَ صَلاَةً لَایقَوَی عَلَی اِحصاَئِهَا غَیرُکَ...

حس می کنم چقدر پرشکوه است این ازدحام نور، این طیف وسیع و زلالی  که آدم را هم زلال می کند، به چهره ها که نگاه می کنم، از زلال عبادت سرشار می شوم که نگاه به چهره عالم، به چهره مومن عبادت است و من این جا، عالمان به معرفت زیارت را می بینم و مومنانی که توحید را با همه وجود دریافته اند. یاد صحبت های استاد حاج علی اکبری می افتم که؛ شلوغی حرم بهتر است، اهل دل دنبال این شلوغی هستند تا خود را به دریا پیوند بزنند و از فیض دریا شدن، از فیض زیارت اهل دریا استفاده کنند که قطره دریاست اگر با دریاست. استاد دیده را به یک نکته ظریف دیگر هم بینا می کرد که؛ خداوند اولیا یش را، دوستانش را در میان خلق مخفی کرده است و در میان جمعیت فراوان تر به قاعده دوستان خدا بیشترند و حواسمان باشد شاید با کسی که نگاه در نگاه می شویم یکی از اولیای خداوند باشد و این سعادتی است که باید دریافت. حجت الاسلام حاج علی اکبری این را هم گفت که اهل معرفت، اهل ازدحام حرم اند و خداوند نیز حرم را مملو از جمعیت می خواهد، «مکه» را، «بکه» می خواهد، محل ازدحام مردم و این آمدن ها هم آدم را آباد می کند و هم حرم را، هم زائر را آباد می کند و هم مزار را.

جماعت مؤمنان

در ازدحام تعاون است و اجتماع مومنین و دست خدا نیز در اجتماع مومنین هستند... نگاهم میان ضریح و زائران در چرخش است، ضریح را عدد صحیح می بینم و زائران را صفر، صفری که توان را ده چندان می کند و به قول حاج علی اکبری ضریب می دهد به معنویت، نگاهم از نقطه تلاقی زائر و ضریح به آسمان پرواز می کند و حتم دارم نگاه فرشتگان نیز به سوی زمین در پرواز است تا از این «شکوه جاودانه» حظ تماشا برند و نماز تماشا بخوانند. نگاهم را از آسمان به عرش کلمات زیارت می فرستم و می خوانم

اللهُمَّ صَلِّ عَلَی الحَسَنِ وَالحُسَینِ سِبطَی نَبِیِّکَ وَسَیِّدی شَبَابِ اَهلِ الجَنَّةِ القَائِمَینِ فِی خَلقِکَ وَالدَّلِیلَینِ عَلَی مَن بَعَثتَ بِرِسَالاتِکَ وَ دَّیانَیِ الدِّینِ بِعَدلِکَ وَ فَصلِ [فَصلَی] قَضَائِکَ بَینَ خَلقِکَ.

اللهُمَ صَلِّ عَلَى عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ [سَیِّدِالعَابِدِینَ] عَبْدِکَ وَ الْقَائِمِ فِی خَلْقِکَ وَ خَلِیفَتِکَ عَلَی خَلقِکَ وَ الدَّلِیلِ عَلَی مَن بَعَثتَ بِرِسَالاتِکَ وَ دَیَّانِ الدِّینِ بِعَدلِکَ وَ فَصلِ قَضائِکَ بَینَ خَلقِکَ.

اللّهُمَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ عَبْدِکَ وَ وَلِیِّ دِینِکَ وَ خَلِیفَتِکَ فِی أَرْضِکَ بَاقِرِ عِلْمِ النَّبِیِّینَ الْقَائِمِ بِعَدْلِکَ وَ الدَّاعِی إِلَى دِینِکَ وَ دِینِ آبَائِهِ الصَّادِقِینَ صَلاةً لا یَقْوَى عَلَى إِحْصَائِهَا غَیْرُکَ .

اللّهُمَ صَلِّ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ عَبْدِکَ وَ وَلِیِّ دِینِکَ وَ حُجَّتِکَ عَلَى خَلْقِکَ أَجْمَعِینَ الصَّادِقِ الْبَارِّ

و کلمات استاد حاج علی اکبری را خطاب به زائران می خوانم که؛ زکات زیارت انعکاس نور است، پس آینه باید شد. باید نور گرفت و نور بازتاب داد. زکات زیارت توسعه حرم است به همه قلب ها که در امتداد قبله قرار دارند قبله ای که نه تنها نماز را، که نمازگزار را هم به صاحب نماز می رساند و من می روم تا در بالا سر، رکعتانی بگذارم برای حضرت یگانه، تا به مدد نفس زائران، مرا نیز به معرفت، کرامت بخشد و به ترویج زیارت مبعوث فرماید. پس در آرزوی آن سعادت، می خوانم؛

الّلهُمَّ صَلِّ عَلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ الکاظِمِ العَبدِ الصَّالِحِ وَ لِسَانِکَ فِی خَلقِکَ النَّاطِقِ بِعِلمِکَ وَ الحُجَّةِ عَلَی بَرِیَّتِکَ صَلَاةً لَا یَقوَی عَلَی اِحصَائِهَا غَیرُکَ.

اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَاالرَّضِیِّ الْمُرْتَضَى عَبْدِکَ وَ وَلِیِّ دِینِکَ الْقَائِمِ بِعَدْلِکَ وَ الدَّاعِی إِلَى دِینِکَ وَ دِینِ آبَائِهِ الصَّادِقِینَ صَلاةً لا یَقدِرُ عَلَى إِحْصَائِهَا غَیْرُکَ.

اللّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدِ بنِ عَلِیٍّ وَ عَلِیِّ بنِ مُحَمَّدٍ القَائِمَینِ بِاَمرِکَ وَالمُوَدِیینِ عَنکَ وَشَاهِدَیکَ عَلَی خَلقِکَ وَدَعَائِمِ دِینِکَ وَالقُوَّامِ عَلَی ذَلِکَ صَلَاةً لَایَقوَی عَلَی اِحصَائِهَا غَیرُکَ.

اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْعَامِلِ بِأَمْرِکَ وَالْقَائِمِ فِی خَلْقِکَ وَ حُجَّتِکَ الْمُؤَدِّی عَنْ نَبِیِّکَ وَ شَاهِدِکَ عَلَى خَلْقِکَ الْمَخْصُوصِ بِکَرَامَتِکَ الدَّاعِی إِلَى طَاعَتِکَ وَ طَاعَةِ رَسُولِکَ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِمْ أَجْمَعِینَ صَلَاةً لَایَقوَی عَلَی اِحصَائِهَا غَیرُکَ.

ویژه‌نامه - ویژه نامه نوروزی 93 - مورخ دوشنبه 1392/12/26 شماره انتشار 18650 /صفحه ۷-۱۲

/ 0 نظر / 89 بازدید