رابطه ما و شهید محمود کاوه

قصه این دنیا این است؛ بزرگ که باشی، همه به تو دخیل می بندند. تو را از خود و خود را از تو می دانند. بزرگ که باشی، ریشه هایت را می کاوند تا جایی که به تو برسند تا این نسبت را به سان سند افتخار به آواز بلند بخوانند. بزرگ که باشی، ریشه را که یافتند ، تو را سرمایه دیار خویش  و شناسنامه وطن خودمی خوانند.
کاری که ما با کاوه، با محمود کاوه می کردیم. کردستان، او را فرزند خود می دانست و کردستانی به او فخر می فروخت و خراسان هم بین مناطقش بحث بود و هرکدام او را از خویش می دانستند.
مشهدی ها، آدرس خانه او را در خیابان امام رضا(ع) نشان می کردند و جنوبی های خراسان، ریشه هایش را در قاین و در بیهود می یافتند و تمثال مبارکش را سر جاده روستای خود، تابلوی افتخار می کردند. حالا که خراسان تقسیم شده، رضوی نشین ها او را سند افتخار خویش می خوانند و ما جنوبی ها هم می گوییم محمود کاوه، فرزند دیار ماست، حق هم داریم. بزرگ که باشد همه خود را با او تعریف می کنند و او را به عنوان معرف خود به همه جهان معرفی می کنند. ما ایرانیان، هم  قومی هستیم که با بزرگانمان، بزرگی می کنیم. هنوز نام رستم ما را به خروش وا می دارد. آوازه کاوه آهنگر هنوز در جانمان جاری است. هنوز با سیاوش از آتش گذر می کنیم و برای پهلوی دریده سهراب مویه می کنیم.  اسفندیار را با چشمانی «رویین» می خواهیم و آرش را به وسعت مرزهای ایران دوست می داریم و... این را هم می دانیم که اینان اسطوره هایی هستند که فردوسی حکیم در صفحات شاهنامه، کلمه نشین شان کرده است تا به وقت خود از نهاد هرکدام مان سر برآورند و در قامت سربازان وطن برخیزند و سرفرازی ایران عزیز را به جان تضمین کنند با این همه با آنان زندگی می کنیم اما محمود کاوه، محمد ناصر ناصری، سید احمد رحیمی، حجت الاسلام والمسلمین فاضل، آخوندی، آهنی، جابری و... قهرمانان به پهلوانی رسیده واقعی این دیارند که باید همه به خویشاوندی آنان افتخار کنیم و فرزندان مان را برمداری تربیت کنیم که برای فردای سرزمین مان، هرکدام یک کاوه باشند، یک قهرمان که در هر شأن و جایگاهی باشند، خدا نما و خدا نشان باشند.
ما کاوه های فردا را فقط در لباس رزم نظامی نمی خواهیم که نظام، هزاران آوردگاه دارد و هر آوردگاه، کاوه خویش را می طلبد تا قامت افرازد و دشمن را قامت بشکند. بله، قصه این دنیا این است که خود را با بزرگان خویش تعریف می کنند و قصه آن دنیا هم باز همین است؛ خود را با بزرگان تعریف می کنند و در دامنه شفاعت شان می نشینند و شهدا و شهیدانی چون محمود کاوه از بزرگان دو سرا هستند که همواره باید دست در دامان شان داشت...

 خراسان جنوبی / شماره : 2518 /شنبه ۱۱ شهریور-۱۳۹۶ / صفحه 5/ فرهنگ

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=19624&pid=5&type=0
/ 0 نظر / 101 بازدید