دفاع معصوم بهانه است، از نقد خود می‌ترسند!

ماجرای سخنان روحانی و مخالفت‌ها و تهدیدات و... را از دو سو باید دید. در یک سو، نگاه سنتی عالمان حوزه است که با صدق بیان و صفای باطن، آنچه را به زعم خویش در تضاد با آرای شناخته شده می‌بینند را برنمی تابند و احساس تکلیف می‌کنند که به باور خویش از حریم معصومین(ع) دفاع کنند. این انگاره با تبیین گزاره سخنان روحانی، به راحتی روشن شده و به سکوت می‌گراید اما سویه دیگر را کسانی ایستاده‌اند که با دو رویکرد با رئیس‌جمهور و سخنانش مواجهه می‌کنند. یک دسته سیاستمردان رقیب هستند که همه چیز را در مقابله با رقیب پیشین می‌دانند و هیچ چیز به اندازه یقه گرفتن از روحانی در هر حوزه ای، راضی شان نمی‌کند. حالا حوزه دین شد که بتوانند گروهی را هم پشت سر خود و زیر بیرق مخالفت خویش داشته باشند بهتر، نشد، از خشکسالی 20 ساله، بهانه‌ای می‌سازند برای زدن روحانی و زمین گیر کردنش تا بگویند فردا که او نتوانست و اگر ما بودیم، زمین و آسمان را چنان به تلاش، جا به جا می‌کردیم که زمین نه تنها نیازی به آسمان نداشته باشد بلکه انتقام خشکسالی را هم از آسمان و ابر‌های حسودش می‌گرفتیم! برای اینان فضای انتخابات تمام نمی‌شود. نمی‌دانم چه حلاوتی دارد این ریاست و چه شوکتی دارد این خرقه که نمی‌توانند فراموشش کنند. گروه دیگر اما نگاهشان راهبردی است. آنان به خوبی می‌دانند آنچه روحانی بر سبیل مثل بیان کرده نه "جوازِ نقدِ معصوم" که تاکید بر نقد کارگزارانِ حاکمیت در جهان امروز است و اصلا هم ربطی به بحث نقد ثبوتی و اثباتی ندارد که تعریف خود را دارد. آنان از این می‌ترسند که با توجه به مسئولیت چند ده ساله شان بر گلوگاه‌ها، کسی بپرسد که چه کرده اید و چه کارنامه‌ای دارید؟ بپرسد با این همه فرصت و ثروت، چه کرده‌اید؟بپرسد چرا هر کجا که می‌روید، آنجا را به کلوپ حزبی تبدیل می‌کنید و یاران سابق را در رخت و کسوت نو گرد می‌آورید؟ مگر آنان همه فن حریفند که در همه عرصه‌ها کنارتان هستند؟ بپرسد که چرا کم گذاشته‌اید و با توان اندک چرا متولی به دوش کشیدن بار سنگین شده‌اید؟ بپرسد با چه هنری رسانه‌ای که تیراژ پرشمار و مخاطب فراوان داشت را به روزگاری کشانده اید که می‌بینیم؟ بپرسد چرا وقتی با دو دست یک هندوانه را هم نمی‌توانید بردارید، دست برای برداشتن چند ده هندوانه – بخوانید شغل- دراز می‌کنید؟ بپرسد چرا یک بار هم تحلیل‌ها تان گرهی نمی‌گشاید و مشکلی حل نمی‌کند. بپرسد چرا ده‌ها میلیارد تومان هزینه طرحی می‌شود و بلا استفاده می‌ماند؟ بپرسد چرا قوانین را براساس افراد می‌نویسید و همگان را در تراز قانون نمی‌سنجید؟ بپرسد... خیلی چیز‌ها را بپرسد. این پرسش‌ها هم که بی‌جواب بماند، پایه صندلی شان را لرزان می‌کند، پس برای آنکه کار به آنجا‌ها کشیده نشود در همین اول قدم که سخن بر سبیل تمثیل رفت، باید جلویش را گرفت و فریاد وامعصوما را چنان بلند برکشید که "معصیت‌های کاری" ما ندیده بماند. اینان نه درد دین که درد خود و منافع خود دارند. این البته مسئله‌ای است که حتما باید بدان پرداخته شود. معصومین(ع) شان خود را دارند و بزرگان نیز هم اما برخی‌ها می‌کوشند پشت مفاهیم بلند، قامت کوتاه مدیریت خود را بپوشانند که نباید چنین اجازه‌ای به آنان داد بلکه باید با شفاف سازی، همه متولیان را در کاخ شیشه‌ای نشاند تا همه بدانند که هرکس چه عیاری دارد و چه می‌کند و اول از همه هم از خود آقای رئیس‌جمهور و دولت باید شروع کرد که چه کرده‌اند و چه می‌کنند.... جمهوری اسلامی شماره 11074 / دوشنبه 02 بهمن 1396/ صفحه 3 http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=11&day=02&category=3 http://jomhourieslami.net/paper/?newsid=161858
/ 0 نظر / 91 بازدید