کشاورزی حرمت دارد

 

به سفره مان نگاه کنیم، آن هایی که میز می چینند برای غذا خوردن هم نگاه کنند. چند درصد آن چه در سفره است، محصول خود ماست. نانی که لقمه، لقمه از گلویمان پایین می رود تا فربهی جسم مان را در پی آورد، از گندم کدام کشاورز تولید شده است. آیا بذر آن را کشاورزان ایرانی در زمین کاشته اند تا به فصل برداشت بردارند و یا کشاورزان دیگر کشورها آن را تولید کرده اند؟ میوه ای که در سبدها چیده می شود تا به دست ها برچیده و قوت تن ها شود چه؟ دست کدام باغبان آن را از درخت ها چیده است؟ غذایی که می خورید چطور؟ چند درصدش محصول تلاش هموطنان مان است؟ یک سوال دیگر؛ به نظر شما جایگاه کشاورزی در نظر شما چقدر ارج و قرب دارد؟ نگاهتان به کشاورز چطور است؟ ارزش افراد را به نقش آنان در زندگی خود می سنجید یا به میزان سرمایه ای که برای خود انباشت می کنند و برای این هم گاه سر این و آن و حتی خود شما کلاه می گذارند و یا کلاه از سرتان برمی دارند و در هر دو صورت شما ضرر می کنید و آنان فایده؟ پاسخ این پرسش را به خودتان بدهید، البته پس از اندکی تامل! فکر می کنم اگر تامل مان عمیق باشد، درخواهیم یافت در تنظیم روابط و حرمت گذاری هایی که داشته ایم باید تجدیدنظر کنیم و به کشاورز و کشاورزی، با حرمت تر از گذشته نگاه کنیم که آنان سربازان خط مقدم تولیدند و مرزبانان هوشیار و بینا و پرتلاش مرزهای غذایی و سلامت مردم. اینان در نگاه اولیاءا... هم شان و جایگاه ویژه ای دارند و از قضا مولا علی(ع) نیز خود تلاش گر این عرصه بودند و قصه قنات ها و شیرینی خرمای نخلستان هایشان تا همیشه درس آموز بشریت است. آری کشاورزی شریف است و کشاورزان نیز هم. این کلام حرمت آفرین امام رضا علیه السلام است که شان کشاورزی و البته کشاورز را در هندسه زندگی مشخص و نگاه را نسبت به زوایای بحث بینا می فرماید؛ «بهترین کارها، شغل کشاورزی است، چون که از نتیجه کشت و تلاش، همه انسان های خوب و بد استفاده می کنند، اما استفاده خوبان سبب آمرزش گناهان [کشاورز] می شود ولی استفاده افراد فاسد و فاسق [از دسترنج کشاورز] موجب لعن [خود] ایشان [فاسقان] خواهد شد، همچنین پرنده ها و چرنده ها نیز از نتیجه تلاش و کشت کشاورزان بهره مند می شوند...»

و این می تواند حسنه ای برای کشاورز باشد، کشاورزانی که کاشت و داشت و برداشت را با نیت قربت انجام می دهند و سویه نگاهشان سرفرازی ملک و اعتلای استقلال ایران است، مردان و زنانی که دست از راحتی می شویند تا با تلاش خود زمینه راحتی همنوعان خویش را فراهم و سفره هایشان را مهیاتر کنند. ایشان مورد احترام خداوند بزرگند چون پیغام حضرت حق را شنیدند که «خداوند آب و زمین را آفرید و آبادانی آن را از شما خواست» و اینان به عمل لبیک گفتند تا کارشان هم عبادت باشد هم عبودیت هم ساختن باشد و هم پرداختن، ساختن و تولید محصول و پرداختن روح و روان خویشتن. پس وقتی با کشاورزی روبه رو شدیم، وقتی دستان پینه بسته اش را فشردیم،یادمان باشد او می تواند یکی از نزدیکان خدا باشد، کسی که در نگاه امام رضا(ع) صاحب حرمت مضاعف است...

 خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1391/07/16 شماره انتشار 18236 /صفحه2

/ 0 نظر / 90 بازدید