حسینی به زندگی نگاه کنیم

حسین امامی است که باید از نو او را شناخت والا شناخت امروز ما از آن حضرت این است: روضه... گریه... اشک... این سه گانه، همه چیزی است که در رابطه ما با امام حسین(ع) وجود دارد، حال آن که در کنار این سه باید خیلی چیزها را از امام حسین(ع) یاد بگیریم.

اصلا واژه امام که قبل از نام حسین(ع) می آید، یعنی او امام است نه امام اشک که امام زندگی، نه تنها امام یک نیم روز عاشورا بلکه امام همه روزهایی که با مردمان زندگی کرده و درس زندگی داده است و همه روزهایی که از پی هم می آیند و آدم هایی که در قالب نسل ها می آیند و از کوچه اعصار می گذرند. حسین(ع) امام همه است و همه باید از ایشان درس زندگی بیاموزیم و بیاموزند. امام حسین(ع) گره گشای کار مردم بود، بی مزد و بی منت، کرامت و بخشش امام خودی و غریبه نمی شناخت.

مهم نبود که سائل کیست و یا حتی گرفتار سوال نکرده کیست، مهم این بود که آقا حسین(ع) است و اسوه زندگی. حسین(ع) است و همه کرامت و زیبایی. حسین(ع) است و کرامت و بخشندگی. مهم این است و این مهم را هم امام به عنوان درس زندگی فرموده اند تا نسل های بعد که می آیند به کار گیرند تا کوچه های جان و جامعه یکجا روشن شود. امام می فرمایند: «هرکس گرهی از مشکلات مومنی باز و مشکلاتش را برطرف کند، خداوند متعال مشکلات دنیا و آخرت او را برطرف خواهد کرد.»

پس این روایت را دوباره بخوانیم و آن گاه نگاهمان به کمک خواه و گرفتار عوض خواهد شد و دیگر سائل را، گرفتار را و کمک خواهی را که به سراغ مان می آید نه اسباب زحمت که باب رحمت خواهیم یافت، چه حضرتشان می فرمایند «توجه داشته باشید که احتیاج و مراجعه مردم به شما از نعمت های الهی است، پس از نعمت ها روی برنگردانید...» این که در جامعه افراد نسبت به آدمی گمان خوبی و خیر داشته باشند و به یاری اش امید ببندند خود نعمت بزرگی است که خداوند هرکس را شایسته آن نمی داند. علی(ع) است که مردم به حق در او گمان خیر می کنند و دست به سویش دراز می کنند و او حتی در رکوع نماز هم این نعمت را با انگشتری پاس می دارد. و الا معاویه هم دهندگی -نه بخشش- گاه به گاهش هم بر اساس سود و منفعت بود و با حساب تا اگر یکی می دهد دو باز آید. تاریخ هم از کوچه گردی مولاعلی(ع) روایت می کند که به دستگیری نیازمندان همت می کرد والا معاویه جلوی چشم خلایق در کاخش نه نیازمندان که برخورداران را می خرید.

بگذریم آن چه امام حسین(ع) می فرمایند درس زندگانی علوی وارگونه است که باید به عمل درآوریم، مخصوصا در این روزگار که گرفتاری ها کم نیست و دست های نیازمند یاری نیز هم و این وظیفه برخورداران و توانگران جامعه است تا به یاری مردم برخیزند.

من با خوانش دوباره این روایت معتقدم خیران مدرسه ساز، مسکن ساز، درمانگر، مسجدساز، تسهیل کنندگان امر ازدواج، جهادگران عرصه علم و سازندگی که برای گشودن گره از زندگی مردم دست های خود را، همه خود را به میدان می آورند، در شیعگی مولا حسین(ع) جایگاه ویژه ای دارند. این است که حرف امام را از لابه لای سطور برمی دارند و به عمل درمی آورند تا مدرسه ها، مسجدها، درمانگاه ها، خانه ها و شیعیان حسین(ع) را در آغوش کشند...

خراسان جنوبی - مورخ پنج‌شنبه 1394/02/31 شماره انتشار 18976/صفحه2/اخبار/چ-2

 
/ 0 نظر / 86 بازدید