روستایی و عشایر توجه ۳۶۵ روزه می خواهد

روستا و عشایر، توامان، صاحب روزی در تقویم رسمی جمهوری اسلامی شدند تا به شکل نمادین هم که شده در ۱۵ مهرماه هر سال، نگاه ها را بیش از آنچه بود به خود جلب کنند. دو ظرفیت مولد و قدرت ساز که معمولا در منتهی الیه نگاه برنامه ریزان هستند و در نگاه مسئولان هم سهمی بیش از این ندارند اما اگر بر سبیل عدالت، برنامه ها رقم بخورد، جایگاه روستا و عشایر بارها بیش از این است که هست. این که از روستا و عشایر به عنوان ظرفیت مولد سخن گفتیم برای همگان آشکار است که این دو طیف بر سفره آماده نمی نشینند بلکه سفره را برای نشستن دیگران آماده می کنند هرچند که سهم شان از همه کمتر است وگواه این گزاره هم این که محصولات شان به ثمن بخس خریداری و با ضریب چند برابری، به مصرف کننده فروخته می شود. آمارش را هم بارها و بارها در رسانه های مختلف ملاحظه کرده ایم اما این که روستا و عشایر را ظرفیت قدرت ساز خواندیم از این روست که هم در عرصه اقتصاد، با تولید خود به مولفه قدرت ملی اقتصادی کمک شایانی دارند و هم نفس حضورشان در روستا و ییلاق و قشلاق، به تولید امنیت کمک می کند و امنیت هم بن مایه اصلی قدرت ملی است. آگاهان، به این صراحت از کارکرد امنیت سازی اینان گفته اند که ؛ هر جا روستایی تخلیه شود باید به جایش، یک پاسگاه برپا کرد. جای خالی عشایر را نیز باید به پاسگاه داد. چه در نبود روستایی و عشایر، منطقه در اختیار متجاسران قرار می گیرد. چیزی که در مرز به صورت جدی می توان دید. هرجا که مردم رفتند، فضایی خالی شد تا اشرار و قاچاقچیان، راهی برای عبور بیابند که لاجرم باید با آتش تفنگ سربازان پاسگاه، می توان برای بستن آن اقدام کرد که باز میزان موفقیت آن در سنجش با حضور مردمی، چندان بالا نیست. در حقیقت روستایی و عشایر هم سرباز جبهه اقتصادی و تولید ملی است و هم سرباز کارآمد تولید و نگهداشت امنیت برای کشور. جایگاهی چنین راهبردی البته می طلبد که در نظام برنامه ای و اجرایی کشور، این دو قشر، نه تنها در منتهی الیه حوزه دید نباشند که ویژه تر هم در نگاه بنشینند. قاعده کار حکومت داری، چنین توجهی را اقتضا می کند. چیزی که اخیرا می توان در توجه به روستا دید. یعنی همه خدمات عمومی که شهر نشینان از آن برخوردارند، در دسترس روستائیان هم هست. آب، برق، گاز، تلفن و…. حتی اینترنت، در بسیاری از روستا ها در دسترس است و این را باید گام های اولیه دانست برای ماندگاری در روستا به ویژه برای ماندگاری جوانان چه قوه جوانی و توان کاری او می طلبد فضایی بیابد که با به فعلیت رساندن توان خود و ظرفیت های بالقوه خویش، به عایدی اقتصادی در همان طراز برسد. یعنی با ظرفیت سازی تولیدی و تشکیل زنجیره های اقتصادی متناسب با محصولات هر منطقه، است. پس سهم روستا و عشایر، نه فقط یک روز در تقویم که ۳۶۵ روز در برنامه ریزی است که حتی تعطیلی را هم به رسمیت نمی شناسد. با نگاهی چنین، نه تنها می توان روستایی و عشایر را در جایگاه خود نگه داشت که می توان به مهاجرت معکوس هم فکر کرد. به روز هایی که صدای زندگی بیشتر در روستا و ییلاق و قشلاق بپیچد. ان شا ا…


ب / شماره 4021 / دوشنبه 15 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11315


/ 0 نظر / 238 بازدید